Vakantie USA 2012: Fly & Drive Oklahoma, Kansas, Missouri, Arkansas, Tennessee, Mississippi, Louisiana en Texas

We hebben dit jaar een zeer gevarieerde reis met heel veel verschillende dingen. Een powwow, Route 66, verschillende mooie staatsparken, bekenden en onbekenden bezoeken, veel muziek, plantages bekijken, met een radarboot de Mississippi op en ga zo maar door!

De route ziet er als volgt uit:


OKLAHOMA
Dag 1:  Amsterdam - Houston / Houston - Oklahoma City
Dag 2:  Oklahoma City
Dag 3:  Oklahoma City
Dag 4:  Oklahoma City - Tulsa
Dag 5:  Tulsa - Miami

OKLAHOMA/KANSAS/MISSOURI
Dag 6:  Miami - Springfield
Dag 7:  Springfield Lebanon
Dag 8:  Lebanon

MISSOURI/ARKANSAS
Dag 9:  Lebanon - Mammoth Spring

ARKANSAS/TENNESSEE
Dag 10: Mammoth Spring - Memphis
Dag 11: Memphis

TENNESSEE/MISSISSIPPI
Dag 12: Memphis - Greenville
Dag 13: Greenville - Vicksburg
Dag 14: Vicksburg - Natchez

MISSISSIPPI/LOUISIANA
Dag 15: Natchez - New Orleans
Dag 16: New Orleans
Dag 17: New Orleans -New Iberia

LOUISIANA/TEXAS
Dag 18: New Iberia - Baytown
Dag 19: Baytown - Houston/Humble
Dag 20: Houston/Humble - Amsterdam
Dag 21: Amsterdam

Dag 20: Houston/Humble - Amsterdam

Find more about Weather in Amsterdam, NL




Humble - Amsterdam
Vandaag vertrekken we vanuit Humble in Texas weer richting Amsterdam.

De eerste kolonisten begonnen zich te vestigen in Humble in het begin van de 19e eeuw. Het stadje kreeg zijn naam van één van de eerste kolonisten: ‘Pleasant Smith “Plez” Humble. In het begin van 20e eeuw werd de eerste olie hier gevonden en werd het stadje een “oil boom town”. In 1904 werd een spoorlijn aangelegd en kort daarna verliet de eerste olie de Humble olievelden. De olievelden bestaan nog steeds en hebben meer dan 138,835,590 vaten (22,073,095 m3) geproduceerd.

Toen de ‘oil boom’ voorbij was, gingen veel landeigenaren terug naar de landbouw, melkveehouderij en de houtindustrie. Het bleef een betrekkelijk kleine, rustige plaats tot de opening van de Houston Intercontinentale Luchthaven in 1969. Onder andere veel grote hotelketens hebben zich hierdoor in Humble gevestigd.


Verslag:
Dit motel, Motel 6 in Humble TX, was prima alleen.....géén koffiezetapparaat op de kamer. Willem heeft dus even koffie gehaald bij de receptie en dat opdrinkende, hebben we de laatste spullen in de koffers gepropt! Daarna uitgecheckt en gaan kijken waar we wat kunnen eten. En natuurlijk bij de Mac onze laatste Mocha Frappé gehaald! Toch jammer dat ze die in Nederland niet hebben, zou volgens ons lopen als een trein. We hebben nog een beetje lopen rondkijken bij Kohl's, een groot warenhuis, en bij Super Target. Hier ook nog wat te snoepen voor de terugreis ingeslagen.

We zijn daarna op ons gemak naar het vliegveld gereden, de autoverhuurbedrijven waren heel makkelijk te vinden. Auto zonder problemen ingeleverd en toen met de bus naar het vliegveld. We konden hier gelijk inchecken en de koffers afgeven, die van mij was iets te zwaar maar een paar boeken eruit.......en toen was het in orde. Boeken in handbagage gestopt en toen nog even naar buiten om te roken. We hadden nog tijd genoeg en we zaten hier in de schaduw gelukkig want het was alweer bijna 39 graden!

We hoorden van een vrouw die ook even kwam roken, dat het nogal druk was bij de douane dus besloten we om toch maar eens naar binnen te gaan. Het was druk maar het viel mee, alleen de license plates gaven problemen, tas moest open en plates eruit. Toen weer door de scan en het was in orde! Tas weer inpakken en nu eerst wat te drinken, je krijgt zo'n dorst van die hitte! Boarden begon laat en we waren al bang dat we te laat zouden vertrekken. Op de tijd dat we zouden vertrekken, zaten we net in het vliegtuig. We vertrokken uiteindelijk 40 minuten te laat. Het was 9 uur en 45 minuten vliegen naar Amsterdam en de afstand is 5132 mijl.

De verzorging onderweg vonden wij minder als op de heenreis, het eten was helemaal niet lekker! We landen om 08.47 uur op Schiphol i.p.v. om 08.20 uur, viel dus nog mee. Koffers halen en op naar de taxi, we zagen nog niemand van Van Dorp en probeerden te bellen. Allebei onze telefoons deden het niet, het bleek dat ze ons al vier keer hadden gebeld. We hadden de vliegtuigmodus gebruikt en of het nou daardoor kwam. Opnieuw opgestart en toen lukte het om te bellen. De taxi was er al maar stond iets verderop. We waren snel thuis en onze katten-kinderen waren weer zo blij, we werden tig keer gekopt en ze bleven om ons heen draaien! Ze zijn ontzettend goed verzorgd door Lia en Eric (onwijs bedankt daarvoor!) maar je merkt toch altijd wel dat ze je missen en wij hun ook!

We bedanken iedereen voor de reacties, toch altijd leuk als je ziet dat de verslagen gelezen worden! We kunnen weer terugkijken op een geweldige reis, veel verschillende dingen gezien en veel mensen ontmoet die we nooit meer zullen vergeten!!




Dag 19: Baytown - Houston/Humble

Find more about Weather in Houston, TX





Houston
Houston is de grootste stad van Texas en ligt aan de Golf van Mexico. De stad is de op drie na grootste stad van de VS en de grootste aan de Golfkust. De stad ligt in Harris County, de qua inwonertal op twee na grootste county van de VS. Houston telt zo'n 2,2 miljoen inwoners, met een stedelijke agglomeratie van 5,7 miljoen inwoners, en groeit snel.

Lyndon B. Johnson Space Center
Het Lyndon B. Johnson Space Center van NASA is gevestigd in Houston. Van hieruit worden alle missies die de NASA onderneemt gecoördineerd. Houston is de aanspreektitel van de capcom, de enige persoon in het vluchtleidingscentrum met wie de astronauten rechtstreeks spreken. Daardoor is Houston tevens het eerste woord, dat op de maan werd gesproken. Op 20 juli 1969 sprak Neil Armstrong, de commandant van Apollo 11, de volgende woorden: "Houston, Tranquility Base here. The Eagle has landed." De uitspraak "Houston, we have a problem" wordt vaak voor de grap gemaakt als men een of ander probleem tegenkomt. Dit is een onnauwkeurige weergave van "Houston, we've had a problem", een bekende zin die commandant Jim Lovell sprak naar aanleiding van een explosie aan boord van Apollo 13.


Verslag:
Onze laatste volle dag in de USA dus we starten met het halen van overheerlijke donutsen bij Danay’s Donuts. Ze waren net vers gebakken dus echt om je vingers bij op te eten! Daarna nog even bij wat winkels gekeken in Baytown voor we op pad gingen naar het NASA/Johnson Space Center. Dat lag ca. 24 mijl hier vandaan. Het Lyndon B. Johnson Space Center ("JSC") is het centrum van de NASA voor bemande ruimtevaartactiviteiten, gevestigd in Houston, Texas. Het bestaat uit een complex met honderd gebouwen en 650 hectare grond, en is vooral bekend door de uitspraak "Houston we have a problem".

Het centrum werd in 1963 opgezet als Manned Spacecraft Center, op land dat door Rice University was geschonken en is in 1965 in gebruik genomen. In 1973 werd het centrum hernoemd als eerbetoon aan de in dat jaar overleden ex-president van de VS, Lyndon B. Johnson. Het Johnson Space Center is de thuisbasis voor het astronautencorps van de Verenigde Staten en verantwoordelijk voor de training van astronauten uit zowel de VS als uit landen van partners. Het Johnson Space Center is de thuisbasis voor het Mission Control Center (MCC-H), dat voor de NASA de bemande ruimtevaart coördineert en monitort. MCC-H stuurde alle Space Shuttle-missies aan en de activiteiten buiten het Internationaal ruimtestation ISS. Het centrum is ook verantwoordelijk voor de operaties op het White Sands Test Facility in New Mexico, dat als back-up dient voor het landingsterrein van de Spaceshuttle. Verder heeft het als taak het Project Constellation programma te coördineren, dat alle Spaceshuttleprogramma's na 2010 heeft vervangen.

Project Constellation is een programma van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA met de volgende doelen:
• Het Internationaal ruimtestation ISS in afgeslankte vorm afbouwen;
• De Space Shuttle veilig laten vliegen tot 2010;
• De Crew Exploration Vehicle (CEV) ofwel de Orion ontwikkelen en in de vaart nemen vóór 2014;
• Terugkeren naar de Maan vóór 2020;
• De aanwezigheid van de mens uitbreiden naar de rest van het zonnestelsel;
• Een ondersteunend en betaalbaar bemand en onbemand programma;
• Het ontwikkelen van ondersteunende vernieuwende technologie, kennis en infrastructuur;
• Het promoten van deelname van commerciële en internationale partners.

We hebben de tram tour gedaan en het Mission Control Center van binnen gezien. We kregen uitleg over wie hier zaten tijdens missies, er is bijvoorbeeld een Flight Director en alles wat hij of zij zegt moet worden uitgevoerd. Zelfs de president van de VS kan hier niets aan veranderen of er tegen inbrengen. Verder was Rocket Park erg leuk om te zien, wat is zo’n raket enorm groot zeg als je er zo langs loopt. Je weet dat het een enorm groot iets is maar je kan je er toch niet echt een voorstelling van maken.

We rijden verder naar Humble TX waar we ons laatste hotel hebben geboekt, lekker dicht bij het vliegveld zodat we ons morgen niet hoeven te haasten. Het was enorm druk onderweg en we hebben een paar keer in de file gestaan. Maar we zijn er gekomen, hotel ziet er goed uit en alle kamers zijn onlangs gerenoveerd. We hebben trouwens wel een kamer beneden en alles ziet er heel goed uit. We zijn even in een Mall geweest die schuin tegenover het hotel lag, allemaal bekende zaken hier zoals: Macey’s, JC Penny, American Eagle Outfitters, Victoria’s Secret en ga zo maar door! ’s Avonds heerlijk gegeten bij TGI Friday’s die iets verderop lag, zelfs voor het eerst een heerlijk nagerecht! Het was trouwens vandaag echt bloedheet hier, vanmorgen om 08.00 uur was het al 28.8 graden en vanavond om 19.30 uur was het nog 40 graden wat het zo’n beetje de hele dag is geweest! Kou zoals bij ons is niet fijn maar dit ook niet hoor, snap die hoe die mensen hier het uithouden!





Dag 18: New Iberia - Baytown

Find more about Weather in Lake Charles, LA







Verslag:
Vanmorgen weer vroeg op pad, eerst de auto even aftanken en dan richting Kaplan LA. We pakken hier de LA-82 die ons langs de kust van Louisiana naar Texas brengt. Het is een hele mooie weg om te rijden, lekker rustig en ontzettend veel water om ons heen. We rijden soms dicht langs de Golf van Mexico en soms iets verder ervan af maar dan zijn er wel weer meren of rivieren aan de andere kant van de weg. Wat leuk is hier om te zien, is dat de meeste huizen hier op palen staan. De oorzaak waarom dit moet is natuurlijk minder leuk! Het worden de Cajun High Risers genoemd. Sommige staan echt heel hoog, andere iets minder en anderen helemaal niet! Het kan hier, denken we, soms flink te keer gaan en met al dat water is het dan verstandig dat ze dit gedaan hebben.

Aangekomen in Cameron LA zien we enorm veel schade, we zien hier heel veel funderingen van huizen die er niet meer zijn. Ze zijn wel weer aan het bouwen maar niet op de plekken waar ooit huizen gestaan hebben. Zou dit Katrina geweest zijn? Iets verderop moeten we met een ferry over het Cascesieu Lake en Willem vroeg aan de man die de ferry bediende, wat de oorzaak was van alle schade in Cameron. Dat was de orkaan Rita geweest in 2005. De orkaan Katrina had meer huisgehouden in de Mississippi-area vertelde hij.

Aangekomen aan de overkant rijden we richting Holly Beach en hier rijden we echt pal langs de Golf van Mexico. We hebben hier even heerlijk over een strandje lopen banjeren en met onze voeten in zee gelopen! We besluiten om nog een eind door te rijden want ondanks dat we hier niet echt hard rijden, schieten we toch lekker op. We hadden eerst Port Arthur TX als eindbestemming maar dat is Baytown geworden, vlak bij Houston. We hebben hier een kamer genomen in de Econo Lodge, hele leuke kamer en weer lekker beneden.

We zijn na even relaxen bij het Outback Steakhouse gaan eten wat hier dichtbij lag. Andere jaren ook wel gegeten en onze ervaring is, dat het hier altijd heel lekker is, en dat klopte! Terug in het hotel hebben we de auto leeg getrokken en zijn we alles gaan herinpakken. We zitten nu beneden en morgen weten we dat nog niet. Kan maar vast gebeurt zijn! Een aparte tas gemaakt met kleding voor de reis naar huis, hoeven we ook niet met koffers te sjouwen morgenavond. We gaan morgen in ieder geval naar het Nasa/Johnson Space Center want volgens Jos is dit geweldig om te bezoeken, en verder zien we het wel!





Dag 17: New Orleans - New Iberia

Find more about Weather in Baton Rouge, LA


De plannen zijn weer iets gewijzigd, we slaan Baton Rouge over en gaan van New Orleans naar de Oak Alley Plantation en Avery Island!


Verslag:
Vertrekken al vroeg vandaag richting de Oak Alley Plantation die ca. 50 mijl van New Orleans af ligt. Het is makkelijk te vinden met de beschrijving die op internet te vinden was. De Oak Alley Plantation is een plantagehuis in Vacherie in Louisiana. De plantage dankt zijn naam aan een 240 meter lang pad dat van het huis naar de Mississippi-river leidt en aan beide zijden omgeven is door grote eikenbomen. Deze bomen zijn in het begin van de 18e eeuw geplant en ouder dan het huidige landhuis. Het landhuis staat op de lijst van het National Register of Historic Places. Op een deel van het 455 hectare grote terrein wordt nog steeds suiker verbouwd.

Het huis werd gebouwd in de periode 1837-1839 in opdracht van Jacques Telesphore Roman, de eigenaar van de betreffende suikerplantage. Het landhuis werd zwaar beschadigd tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog en daarna in 1866 op een veiling verkocht en weer gerestaureerd. In 1925 kwam het landgoed in het bezit van een echtpaar genaamd Stewart. Zij lieten het landhuis, wat in slechte staat verkeerde, grondig renoveren. Na hun doodkwam het onder beheer van een stichting die er een museum van maakte. Het landhuis is een typisch voorbeeld van een Frans-Caraïbisch plantagehuis, Het is een vierkant gebouw met rondom een zuilengalerij met Dorische zuilen. Het heeft een centrale hal met twee verdiepingen die het gehele pand van voor naar achter doorkruist. De Oak Alley Plantation kan gezien worden als een voorbeeld van de Antebellum-architectuur van het Amerikaanse zuiden.

We rijden verder richting Avery Island. We gaan hier McIlhenny Company Tabasco bekijken en Jungle Garden. We zijn net op tijd voor de laatste tour door de Tabasco Factory. Dit is de enige Tabasco Factory ter wereld. De originele Tabasco Pepper Sauce is voor het eerst gemaakt in 1868 door Edmund McIlhenny, hij maakte het voor familie en vrienden. Die vonden het zo lekker dat hij er patent op heeft gevraagd en het is gaan produceren. Er worden nu 70.000 flessen per dag geproduceerd die over de hele wereld worden verscheept. Er is een winkel bij waar je allerlei soorten kunt proeven en kopen.

Daarna zijn we de Jungle Gardens, een 170 hectare groot gebied, gaan bekijken. Je kunt er gewoon met de auto doorheen rijden en stoppen en uitstappen waar je wilt. Dat is met deze temperaturen wel zo lekker, het is vandaag zo’n 35 graden en de luchtvochtigheid is ook erg hoog. Maar de Jungle Gardens, ze zijn door E.A. McIlhenny of “de heer Ned” zoals hij liefkozend werd genoemd, in de jaren 1890 allereerst opgezet als vogelkolonie, later genoemd Bird City. Witte reigers (White egrets) werden afgeslacht door jagers voor de veren die gebruikt werden om modieuze dameshoeden van de maken. De heer Ned heeft acht jonge reigers laten opgroeien op Avery Island en toen over de Golf van Mexico gebracht om ze te leren migreren. De volgende lente keerden de vogels, met nog meer soortgenoten, terug naar het eiland. Een migratie die tot op de dag van vandaag plaats vindt, duizenden witte reigers en andere watervogels keren jaarlijks terug naar Bird City. Verder zien we hier ook een heel aantal alligators in verschillende vijvers. Ook de planten zijn zeldzaam op Avery Island, je ziet veel soorten azalea’s, Japanse camelia’s, Egyptische papyrus en andere botanische schatten.

We zoeken nu een hotel hier niet te ver vandaan want het is al weer laat. We vinden een Super 8 in New Iberia, ziet er nog vrij nieuw uit, kamer is beneden en groot. Weer helemaal goed! Even relaxen en dan gaan we eten bij Ruby Tuesday, ja weer!, omdat dit bijna tegenover het hotel ligt en we geen zin hebben om nog ver te rijden. Was weer lekker! Morgen gaan we verder langs de kust over de 82, tenminste…..als de tropische storm Debby, die zich vandaag in de Golf van Mexico aan het vormen is, geen roet in het eten gooit!!





Dag 16: New Orleans

Find more about Weather in New Orleans, LA






New Orleans
In "The French Quarter" komen Franse, Spaanse, Italiaanse, Caribische, Afrikaanse en zuidelijke invloeden bijeen, een fascinerend mengsel van decadentie en elegantie, conservatisme en losbandigheid, uitbundigheid en ingetogenheid, verfijning en klatergoud. De razende orkaan Katrina heeft hier in augustus 2006 veel schade aangericht, maar de stad bleek veerkrachtig en binnen een jaar waren de meeste toeristische bestemmingen van de 'Big Easy' herbouwd.

De Vieux Carré (ook wel the French Quarter) is zonder meer de aantrekkelijkste wijk, en hij had gelukkig niet al te veel te lijden van de storm. Dit hart van de stad werd rond 1720 aangelegd door de Fransen, en toen de Spanjaarden hier later de baas werden, ontwikkelden zij hem verder. De architectuur doet -ondanks de naam- eerder Spaans dan Frans aan. Overal wordt je aandacht getrokken door een eindeloze stroom musuci, goochelaars en tapdansers (met flessendoppen onder hun schoenen!) en op het terras van Café du Monde (altijd open) kun je alles op je gemak in je opnemen. Natuurlijk slaan we de beroemde en beruchte Bourbon Street niet over, met zijn luidruchtige muziekclubs en eettentjes.


Verslag:
Vandaag gaan we New Orleans een beetje verkennen. We pakken eerst de Streetcar naar de French Quarter en daar de Streetcar die door Canal Street gaat. Ze hebben het gewijzigd want deze reed ineens door naar de Riverfront dus naar de French Market. We hebben eerst hier een beetje lopen rondkijken. Je ziet hier overal veel maskers en kettingen voor Mardi Gras. Het Franse Mardi Gras, letterlijk vertaald als ‘vette dinsdag’, is de dag voor Aswoensdag. In het Nederlands spreken we echter over Vastenavond. De betekenis gaat terug tot in de tijd dat er geen bewaarmogelijkheden waren voor de voedingswaren enerzijds en de aanvang van de vastentijd op Aswoensdag anderzijds. Al het eten dat de winter had overleefd, moest worden opgegeten tot iedereen vet genoeg was om de periode te kunnen overbruggen tot de nieuwe lente met nieuwe gewassen. Vandaag de dag is het ook een verkleedfeest en een paradefeest dat in o.a. New Orleans LA wordt gehouden, meestal als climax van een drie dagen durend carnavalsfeest.

Veel gebruikte kleuren zijn paars en groen en goud. Het is de gewoonte om kralen naar elkaar toe te gooien. Men vraagt er zelfs om: “Throw me something” is een veelgehoorde kreet. De gekte om zoveel mogelijk spulletjes te verzamelen, heeft ertoe geleid dat vrouwen hun borsten ontbloten om iets te krijgen. De kreet “Show me your tits” is dan ook vaak te horen in Bourbon Street in de Franse wijk. Op vele andere plaatsen in de stad is het zogenaamde ‘flashen’ verboden. Het feest is heel populair in Amerika! Verder zie je in de French Market veel T-shirts en caps en dergelijke. We zien ineens cd’s en er is er ook één van BB King, die nemen we mee want dat is toch één van de beste Blues artiesten die er is.

We nemen de Streetcar weer en stappen nu uit bij de Steamboat Natchez. Dit is één van de weinige nog echt werkende radarboten op de Mississippi-river. Er vertrekt een cruise over een klein uurtje en we besluiten dit te doen. Het water ziet er erg rustig uit dus jawel……ik waag het er maar op. Het was alleen bloedheet maar ik heb geen last gehad van misselijkheid. Je mocht ook in de machinekamer kijken en bij het rad. De cruise duurde twee uur. We kwamen ook langs gebouwen die flink beschadigd waren door Katrina in 2005. Ze waren overal nog steeds bezig met herstelwerkzaamheden.

Terug aan wal pakten we de verkeerde Streetcar en hebben daardoor een stuk gelopen in het Warehouse District voor we de goede Streetcar weer konden pakken. Die bracht ons naar Bourbon Street. We hebben hier een beetje lopen rondkijken en wat gedronken. Ik vind toch Beale Street in Memphis een stuk leuker, je voelt je hier niet onveilig maar er liep nu zelfs een vrouw rond met een ontbloot bovenlijf en veel sexclubs ook hier! In Beale Street gaat het meer om de Blues die je overal kunt beluisteren. Ook het French Quarter verder bekeken, er staan hier heel veel schitterende panden.

We waren pas laat terug in het hotel en hebben eerst onze zere voeten een beetje rust gegund. Toen even wat bier gehaald bij de Walmart en daarna wat gegeten vlakbij het hotel in St. Charles. Was lekker en een hele aardige ober die ons zelfs een hand gaf toen we weggingen! Veel gezien vandaag maar eigenlijk moet je nog meer dagen in New Orleans zitten om alles te kunnen zien. Keuzes keuzes keuzes!!





Dag 15: Natchez - New Orleans

Find more about Weather in New Orleans, LA




New Orleans
New Orleans is de grootste stad van de Amerikaanse staat Louisiana. De stad is in 1718 gesticht door Jean-Baptiste Le Moyne de Bienville en genoemd naar de Fransman Filips II van Orléans. Op wets- en bestuursniveau zijn de stad New Orleans en de Orleans Parish hetzelfde. New Orleans wordt ook wel The Big Easy genoemd. De stad is een industrie- en distributiecentrum, heeft een belangrijke haven, de haven van South Louisiana, en is bekend door haar rijke culturele erfgoed, vooral qua muziek en keuken. De stad ligt op de oevers van de rivier de Mississippi, ongeveer 160 kilometer stroomopwaarts vanaf de Golf van Mexico.

Cultuur

New Orleans is de bakermat van de slavenmuziek en de gospels. Dixieland en New Orleans-jazz zijn vroege stijlen van jazzmuziek die aan het begin van de twintigste eeuw in New Orleans ontstonden. New Orleans-jazz eerst, enige tijd daarna de Dixieland-jazz als reactie van de blanke gemeenschap daarop.


Verslag:
Lekker ontbeten in het hotel en toen eerst gaan kijken waar Mammy’s Cupboard Natchez MS. Na even zoeken zagen we het overduidelijk liggen. Het stelt een 28-foot (= 8 ½ meter) grote zwarte vrouw voor waarbij het restaurant ‘onder’ haar rok zit. We hadden het al op internet gezien maar anders zou je misschien denken, wat is dat nu weer voor iets! Het was oorspronkelijk gebouwd als benzinestation maar in 1940 is het een restaurant geworden. Het gebouwtje is al verschillende malen gerestaureerd, het is zelfs zo erg geweest dat de beide armen eraf lagen maar nu ziet het er goed uit! Het restaurant is dagelijks geopend voor de lunch van 11.00-14.00 uur. Was dus nu niet open maar wel even een aantal foto’s gemaakt.

We rijden verder over Highway 61 naar St. Francisville LA voor we de oversteek maken naar de I-55 die ons naar New Orleans brengt. De LA-10, die ons dus naar de I-55 brengt, is een 2-Lane en een hele mooie weg. De weg voert ons door wat kleine plaatsjes en door heel veel groen. Bij de I-55 aangekomen, pakken we de afslag bij Amite LA om even een stop in te lassen. Even bij de Walmart geweest en bij de Mac een heerlijke Mocha Frappé gehaald, die hadden we vandaag nog niet op! De weg naar New Orleans is geweldig, je rijd eigenlijk de hele tijd over bruggen en ziet overal om je heen water en moerasachtige natuur. Nog één stop in Saint Rose om de tank even vol te gooien en dan zijn we na ongeveer een half uur in New Orleans bij ons hotel.

Het is een leuk hotel in koloniaalse stijl, overal gangetjes en paden en ook de kamer is heel leuk. We hebben twee bedden maar…..er is er één beneden en voor de tweede moet je naar boven! Heel apart, dat hebben we nog nooit eerder gehad of gezien! Het hotel heeft iets weg van de hotels die we wel eens in Cuba hebben gehad. Willem is na een tukkie weer mens en we gaan naar de receptie om te vragen waar we hier lekker kunnen eten. Dat bleek een straat verderop te zijn, St. Charles. We hadden de straat al een stuk doorgelopen toen we zagen dat hier ook de streetcar reed. Er stond een stel te wachten en even aan hun gevraagd waar deze heen ging. Dat bleek French Quarter te zijn, we besloten om naar Bourbon Street te gaan.

Bij het eindpunt moesten we eruit en dat was bij Bourbon Street. We zagen gelijk al dat het hier heel anders is dan in Beale Street in Mephis. We kwamen hier al vrij snel langs sexclubs waar zeer schaars geklede vrouwen voor stonden. Ook veel barretjes en restaurantjes en overal klonk zeer luide muziek uit. We zijn op een terras op een balkon wat gaan eten en konden vanaf hier lekker om ons heen kijken, we zaten er best! Je ziet van alles voorbij komen en toen het donkerder werd, zag je ook de neon overal om je heen heel goed. Bourbon Street is heel anders als Beale Street zoals ik al zei, maar is toch wel heel leuk en druk en we hebben ons geen moment onveilig gevoeld. Morgen bij daglicht nog wel even terug want er staan hier prachtige gebouwen!!



Dag 14: Vicksburg - Natchez

Find more about Weather in Natchez, MS




Natchez
Een oneindig brede rivier, bezaaid met eilandjes en moerassige wouden op de oevers; de Mississippi. Ten oosten van deze wereldberoemde rivier ligt het plaatsje Natchez. Het is de oudste nederzetting aan de Mississippi en toont nog steeds de welvaart waarin de slaven- en plantagebezitters in de tijd van voor de Burgeroorlog leefden.


Verslag:
Vandaag eerst een heerlijk ontbijt in het hotel, een hot breakfast dus met scrambled egg, sausages, wafels etc. We kunnen er voorlopig weer even tegen! We rijden eerst via Highway 61 tot aan Port Gibson. Hier pakken we de Natchez Trace Parkway op. Het pad wat oorspronkelijk is gebaand door bizons, indianen en pioniers, is sinds de jaren dertig hersteld door de National Park Service tot een prachtige toeristische route. In de vroege negentiende eeuw was het een drukke verkeersader voor pioniers, missionarissen en handelaren. Ook bootlui die hun schepen met de stroom mee de Mississippi-river af lieten drijven en spullen –inclusief de boot- in New Orleans verkochten, namen dit pad terug naar huis. Het is een schitterende weg, weinig verkeer en ontzettend veel groen! Als je ergens stopte, dan hoorde je alleen maar insecten en vogels, meer niet!

Net na de middag zijn we al in Natchez. We hebben eerst een kamer genomen in de Best Western River Inn, ligt echt heel leuk aan de Mississippi-river vlak bij de Natchez-Vidalia Bridge . Daarna zijn we Natchez gaan verkennen. Eerst naar een oude nederzetting van de Natchezindianen toe gereden. Zij leefden langs de oevers van de Mississippi-river tussen 600 en 1730 en brachten een rijke cultuur voort. Er was niet veel te zien hier alleen een huis, want in tegenstelling tot veel andere indianenstammen leefden de Natchez niet in tipi’s of longhouses. Ze bouwden huizen van palen, met rieten daken. De wanden werden aangesmeerd met leem.

Natchez is de oudste nederzetting aan de Mississippi-river en toont nog steeds de welvaart waarin de slaven- en plantagebezitters in de tijd van voor de Burgeroorlog leefden. Er staan hier veel schitterende huizen, Antebellum Homes. Dit zijn geen plantagehuizen maar town houses waar de gezinnen van de plantage-eigenaren woonden, veilig voor de frequente overstromingen. We hebben via een kaart heel veel van die huizen gevonden. Echt groot en de één was nog mooier dan de ander! Bij Monmouth mochten we ook binnen kijken in een paar ruimtes, net als de buitenkant ook enorm groot en hoog. Specifiek aan deze huizen vind ik wel de enorme zuilen en veranda’s.

In de Mississippi-river zagen we een boot liggen, leek ook een radarboot, en dit bleek het Isle of Capri Casino te zijn. Even naar toe gegaan en binnen gekeken. Het was niet zo’n hele grote boot maar wel leuk. Natuurlijk even een paar dollar in de automaten gegooid, beetje winst gelukkig! We hadden ondertussen trek gekregen en zijn op zoek gegaan naar Ruby Tuesday, hadden we vanmiddag ergens zien liggen. Na even zoeken weer gevonden en goed gegeten. Nog vergeten om naar Mammy’s Cupboard te gaan maar dat doen we morgenochtend wel!!





Dag 13: Leland - Vicksburg

Find more about Weather in Jackson, MS



Vanuit Memphis rijden we Highway 61; de Blues Highway tot aan Vicksburg in Mississippi.

Highway 61; the Blues Highway
Een legendarische route langs de Mississippi waarop je wordt begeleid door de gepassioneerde klanken van de Delta blues. Soms zingt een weg. Als je de oude Blues Highway volgt, komt je, waar je ook bent, muziek tegemoet. Soul, gospel en R&B klinken uit auto’s, kerken en kroegen die verscholen liggen onder de dennenbomen. Muddy Waters heeft de Blues Highway afgelegd, net als John Lee Hooker, Bessie Smith en B.B. King. Ook Elvis kende de weg – zijn rock-’n-roll is sterk verankerd in de Mississippi-delta.


Verslag:
Vanmorgen was er gebeurd waar we gisteren al bang voor waren, we hadden een lekke band! Gistermiddag hadden we er al ergens lucht in laten doen omdat we telkens een melding kregen dat de rechter achterband te zacht was. Willem heeft dus eerst de band gewisseld en vervolgens hebben we bij de receptie gevraagd waar we de band konden laten maken. Dat was gelukkig heel dichtbij en ze hadden ook gelijk tijd. Hele aardige mensen daar allemaal, vroegen wat ons naar Greenville MS had gebracht en we kregen gelijk hele verhalen over de omgeving. Ook toen we vertelden wat we nog gingen doen, kregen we allerlei adviezen en tips. Voor het repareren van de band, er zat een spijker in, hoefden we niets te betalen! Geweldig aardige lui toch die Amerikanen!!

We gingen nu alleen veel te laat weg en besloten om toch maar gewoon Highway 61 te pakken want daar schoten we best wel op. Het was nu ook weer een 2-Lane en best aardig om te rijden. In Nitta Yuma zagen we leuke oude auto’s en een leuk oud tankstation die even op de foto moesten. De omgeving is hier ook prachtig, heel groen en heerlijk rustig. We zijn vroeg in de middag al in Vicksburg en besluiten om de route iets te wijzigen en niet naar Jackson te gaan maar hier de overnachten en de Natchez Trace later op te pakken. We willen heel graag naar het Vicksburg National Military Park en National Cemetery. Dit is een plek waar een belangrijk stuk Amerikaanse geschiedenis is te vinden. Maar we komen eerst langs Margaret’s Grocery, dit hadden we ook op internet gezien. Het was ooit een kruidenierszaak maar nu stond het leeg. Het is een zeer bijzonder bij elkaar geraapt zootje, anders kunnen we het niet omschrijven, maar wel heel gaaf om te zien. De boel stond aardig op instorten dus je moest wel uitkijken waar je liep!

Maar nu naar het Vicksburg National Military Park. Hier is in 1863 het laatste belangrijke gevecht in de Vicksburg veldtocht van de Amerikaanse burgeroorlog uitgevochten. In een serie briljante manoeuvres wist de Noordelijke generaal Ulysses S. Grant zijn Army of the Tennessee de Mississippi-river te laten oversteken en het zuidelijke leger van generaal John C. Pemberton op te sluiten in de verdedigingslinies van de versterkte stad Vicksburg MS. Na twee aanvallen op de stad op 19 en 22 mei 1863 sloeg Grant het beleg om de stad. Zonder versterkingen en met weinig voorraden hield het Zuidelijke garnizoen het nog veertig dagen uit. Op 4 juli 1863 werd de witte vlag gehesen. De volledige Mississippi-river was nu in Noordelijke handen. De overgave van Vicksburg en de nederlaag van Robert E. Lee in de Slag bij Gettysburg worden gezien als het keerpunt in de oorlog. Het Zuiden werd na het verlies van Vicksburg in twee delen gesplitst. De stad Vicksburg zou de volgende 80 jaar geen 4de juli vieren (de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag)!

Het was zeer de moeite waard dit bezoek, het park is nu in handen van de National Park Service en dat was te zien. Het is een zeer indrukwekkend park en heel goed onderhouden! Het is ondertussen al laat in de middag dus we gaan maar eens een hotel zoeken. We vinden het Best Western Vicksburg Inn en nemen hier een kamer, beneden, groot en heel schoon, helemaal goed. Even een beetje opgefrist en toen zijn we naar de Mississippi-river toe gereden. We hadden gezien dat hier een aantal grote radarboten lagen die nu dienst doen als casino. We zijn bij het Ameristar Casino naar binnen gegaan en hebben na een beetje gokken, lekker een cheeseburger with fries gegeten. Willem had zowaar nog winst ook, meer geluk dan ik!! Ondanks het tijdverlies door de lekke band, hebben we toch nog veel gedaan en gezien vandaag!!





Dag 12: Memphis - Greenville

Find more about Weather in Leland, MS




Leland
Leland, Mississippi heeft zichzelf uitgeroepen tot "Birthplace of the Frog and Home of the Blues". Toen poppenmaker en producer Jim Henson (geboren op 24 september 1936) in de jaren vijftig van de vorige eeuw, samen met zijn vriend Kermit Scott in Leland Mississippi aan de beek bij hun school naar de kikkers luisterden, hadden zij er op dat moment wellicht geen idee van hoe Jim's creatie 'Kermit, de kikker' de wereld zou veroveren. Later werd Kermit Scott een beroemd professor en Jim Henson besloot z'n kikkercreatie naar zijn vriend te noemen. Kermit maakte zingend zijn debuut in 1957 in The Tonight Show .... meteen de start van een ongeziene succesformule en wereldrage .... de Muppets!

In Leland kun je een tentoonstelling bezoeken die volledig is gewijd aan deze groene kikkervriend en al zijn kornuiten. Verder is een bezoek aan het Highway 61 Blues Museum, waar je het echte "Blues"-gevoel kunt ervaren, een mogelijkheid.


Verslag:
Vanmorgen bijtijds weer op pad, eerst de gebruikelijke dingen, ontbijten, tanken en ijs en water halen! Na een klein uurtje zijn we in Mississippi. We rijden richting Tunica over Highway 61, de Blues Highway. We verbazen ons onderweg over de enorme reclameborden met daarop reclame over casino’s. Net voor Tunica zien we een heel leuk oud gebouw, bleek een oud treindepot geweest te zijn, maar deed nu dienst als Visitor Center. Hier even naar binnen gegaan en toen kregen we gelijk allerlei folders over de casino’s hier in Tunica. We zijn toen toch wel nieuwsgierig geworden en maar even gaan kijken. Nou, enorme hotels met gigantische casino’s! We zijn er één even ingegaan maar deed niet onder voor Las Vegas!

In Cleveland zijn we even naar de Walmart geweest. Toen we ergens onderweg bij een rivier aan het kijken waren, kreeg ik van een houten leuning een splinter in mijn duim. Geen pincet bij ons dus maar even kopen! Vroeg in de middag waren we in Leland en hier hebben we eerst een klein “Highway 61 Blues Museum" bekeken. De man vroeg ons waar we vandaan kwamen en toen hij het hoorde, keek hij heel verbaast en vond het geweldig dat we hier naar binnen waren gekomen. We moesten het gastenboek echt tekenen want anders geloofde de ‘city council’ niet dat we hier echt waren geweest, grappig!

Leland is de geboorteplaats van Kermit de kikker, de schepper was Jim Henson. We zijn dus ook naar Jim Henson’s Delta Boyhood, home of Kermit de Frog, een klein museum, geweest. We kregen van de vrouw die hier de beheerder was, hele verhalen over hoe alles ontstaan is en over de familie van Jim. Aantal foto’s gemaakt van de allereerste Kermit die handgemaakt was door Jim en met een hele grote Kermit op de foto! En toen op zoek gegaan naar een hotel, we hadden het wel gehad vandaag! We hebben een hotel gevonden in Greenville, ca. 7 mijl verderop. Even spullen op de kamer gegooid en toen gaan kijken waar we kunnen eten.

Nou, en dat is een verhaal apart! We zagen in een folder van Greenville een restaurant staan, Doe’s Eat Place. Dit was een ‘must visit place’ waar je de lekkerste steak uit de hele USA kon eten. Toen we er naar toe reden, kwamen we door buurten dat we dachten, wat en afbraakzooi! Aangekomen bij het restaurant, hebben we ook getwijfeld want het zag er niet uit! Maar onze nieuwsgierigheid won toch gelukkig! Als je binnen komt, kom je gelijk in een ruimte waar ze vlees grillen, dan moet je door de keuken en alles is heel krap en kom je bij een paar tafeltjes. Het zag er echt niet uit en toen wij kwamen waren er nog niet veel mensen. De zaak stroomde echter steeds meer vol, niet te geloven hoeveel mensen er binnen kwamen. Er bleken allerlei ruimtes (hokjes) te zijn waar je kon eten. We zagen later buiten dat een politieagent het verkeer aan het regelen was, zo druk was het.

Maar…….een geweldige steak dat we te eten kregen, de lekkerste die we ooit gegeten hebben, echt supermals! Toen we gingen afrekenen vielen we bijna stijl achterover van de prijs, hadden we niet verwacht in een zaak als dit, erg duur maar goed, uitmuntend en een hele aparte ervaring rijker! Toen we later op internet keken, zagen we dat dit restaurant in de top 10 staat van ’s werelds beste steak houses!! Volgens ons zou echter de smaakpolitie en iedere recensent dit restaurant afkeuren qua interieur en exterieur, maar niet qua eten!

Highway 61 is niet echt spannend om te rijden als je er nergens afgaat. Voor de plaatsen moet je bijna overal zijwegen in maar dan zie je soms wel leuke dingen. Morgen gaan we eerst verder langs de Mississippi River naar Vicksburg voor zover we het redden qua tijd en anders pakken we de 61 wel weer.





Dag 11: Memphis

Find more about Weather in Memphis, TN



Graceland, Memphis TN

Memphis
Vandaag gaan we naar Graceland. Elvis Presley's Graceland Mansion is poenerig en exuberant, maar evenzeer intrigerend en aangrijpend. Iedereen heeft gehoord over de kristallen kroonluchters, de pauwblauwe gordijnen en de legendarische 'Jungle Room', maar er is zoveel méér dan die kitscherige façade. Je kunt allerlei kamers bekijken en ook een 'trophy hall' met gouden en platina platen, gitaren, kostuums en sieraden. Je kunt ook zijn motoren en auto's bewonderen, inclusief de roze Cadillac uit 1955, en zijn twee privévliegtuigen. In Meditation Garden zijn de graven van Elvis, zijn ouders en zijn grootouders te zien.



Verslag:
Vanmorgen lekker op ons gemak richting Graceland gelopen. Het was nog vroeg dus erg rustig! Na onze tickets te hebben gehaald, gingen we met een busje naar de overkant waar de mansion is. Het is een zeer indrukwekkend huis wat in 1939 is gebouwd. We hebben audioapparatuur en worden daarmee rondgeleid. We mogen de woonkamer, de slaapkamer van zijn ouders, de keuken, de pool-kamer, de jungle room en nog wat andere ruimtes beneden zien. Boven zijn Elvis zijn privé vertrekken en daar mag niemand komen. Beneden in de kelder komen we in een ruimte waar al zijn gouden en platina platen te zien zijn en een ruimte waar kostuums van hem tentoongesteld worden. Buiten het huis komen we bij de begraafplaats waar Elvis en zijn vader en moeder en ongeboren tweelingbroer zijn begraven. Er is een ‘Meditation Garden’ bij, het zag er erg mooi uit.

Verder op het terrein, zien we nog verschillende tentoonstellingen, zijn collectie auto’s en zijn privé jet, de Lisa Marie. Daarmee vliegen was wel luxe hoor, zelfs een tweepersoonsbed erin! Er waren ook ontelbare souvenirshops op het terrein waar je doorheen moest als je naar een tentoonstelling wilde gaan, erg slim! Wij zijn nou niet zoals je kan zeggen, echte Elvis fans maar deze tour was erg leuk en hadden we niet willen missen.

We zijn hierna bij het Heartbreak Hotel wezen kijken. Dat viel ons een beetje tegen, we hadden verwacht dat we hier één en al Elvis zouden zien maar het Days Inn waar wij zitten, is meer Elvis aanwezig. We rijden nu verder over de Elvis Presley Boulevard om naar de Stax Recording Studio’s te gaan. Hier zijn platen opgenomen van hele grote en bekende artiesten zoals: Otis Redding, Isaac Hayes, The Staple Singers, Sam and Dave, Al Green, Ike and Tina Turner en ga zo maar door. We krijgen eerst een film te zien en gaan daarna het Stax Museum of American Soul Music bekijken, een erg leuk museum! Er is hier trouwens een Stax Music Academy bij en The Soulsville Charter School. Samen met het museum vormen ze de Soulsville Foundation, en non-profit organisatie die er voor zorgt dat de soul muziek blijft voortbestaan!

We rijden door naar de Sun Studio, de studio waar de 18 jarige Elvis Presley voor de eerste keer binnenliep en toen hem gevraagd werd als wie hij klonk zei hij: “I don’t sound like nobody”, en hij zong “That’s all right” zoals nog nooit iemand het ooit had gezongen! De eigenaar was echter niet onder de indruk en pas een jaar later kreeg Elvis de kans om weer te zingen en kreeg toen ook een contract. Na drie jaar werd zijn contract verkocht voor $ 35.000,00 aan RCA Records, dat was toen heel veel geld en de eigenaar van de Sun Studio had het hard nodig want het ging niet zo goed. Er zijn hier ook veel platen opgenomen van grote artiesten zoals: Johnny Cash, Jerry Lee Lewis, Roy Orbison, BB King en vele anderen. De studio wordt nog steeds gebruikt voor opnames. Erg leuk om dit gezien te hebben!

En nu naar het Peabody Hotel om naar de Peabody ducks te gaan kijken. De eenden gaan ’s morgens om 11.00 uur van het dak met de lift naar de vijver in de lobby en om 17.00 uur gaan ze over de rode loper weer terug de lift in naar hun verblijf op het dak. Te gek voor woorden eigenlijk dat dit zo’n druk bezochte attractie is! Maar goed, het was wel een leuk gezicht om die eenden over de rode loper te zien lopen en met zijn allen bij elkaar in de lift naar boven te zien staan. We zijn ook nog even naar het dakterras gegaan, je had er een mooi uitzicht over Memphis. We zagen de Mississippi River ook mooi liggen.

We gaan eerst nog even naar Beale Street om wat te eten en komen toch weer bij BB King terecht. Er speelde weer een andere band als gister en het klonk erg lekker! Na het eten nog even naar de Beale Street Flippers staan kijken, de paar jongens die geweldige acrobaten waren. En daarna zijn we naar de Mississippi River gereden en hebben er een stuk langs gereden voor we weer naar ons hotel gingen. Veel gezien vandaag en een paar aardige moeie voeten aan overgehouden!!





Dag 10: Mammoth Spring - Memphis

Find more about Weather in Memphis, TN
  


Memphis
Memphis is de grootste stad van de Amerikaanse staat Tennessee, vernoemd naar de vrouw van Epaphus, de stichter van Memphis (Egypte). De stad is gesticht in 1819 en had in 2007 674.028 inwoners. Sinds het jaar 2000 vertoont het inwonertal een dalende trend. Dit komt door de groeiende criminaliteit in de buitenwijken van Memphis. Memphis wordt ook wel, samen met Nashville, de muziekstad van de wereld genoemd. Dit heeft te maken met het feit dat er vele muziek genres zijn ontstaan waaronder de Rock-'n-roll. Ook speelt het Blues genre er een belangrijke rol.

We gaan zeker de Sun Studio bekijken, de plek waar de Rock-’n-roll is geboren. Het label Sun Records bood onderdak aan artiesten als Elvis Presley , Jerry Lee Lewis, Carl Perkins en Johnny Cash. Deze artiesten zijn hier groot geworden. Andere artiesten als B.B. King en Roy Orbison hebben hier ook vele nummers opgenomen. Vervolgens dompelen we ons onder in wat de stad te bieden heeft aan opzwepende rock-'n-roll of intense, schurende blues. In Beale Street, een straat waar veel uitgaansgelegenheden te vinden zijn, heb je onder andere "B.B. Kings Blues Club" waar de geliefde gitarist zijn carrière is begonnen, of de Rum Boogie Café/Mr. Hendy's Blues Hall, die een fantastische huisband heeft en een topcollectie gitaren. In Beale Street is ook de Memphis Walk of Fame te vinden, een publieke tentoonstelling. Het is speciaal ontworpen voor alleen Memphis muzikanten. Het eert artiesten als W. C. Handy, B. B. King, Bobby Blue Bland, en Alberta Hunter.


Verslag:

Na donutsen, water en ijs en overheerlijke Mocha Frappé’s gehaald te hebben gaan we op weg naar Memphis Tennessee. Maar……onze eerste stop was al weer heel snel! We zagen toen we net Mammoth Spring uit waren gereden, een hele leuke zaak. Het was Dear Crossing Antiques en Collectibles. Een hele grote zaak met allemaal aparte ruimtes en jeetje……wat had die man een hoop spullen. Alleen een leuke metal plate gekocht en toen snel weer op weg.

Net na de middag zijn we in Jonesboro in Arkansas, we hebben hier een break ingelast en zijn even een beetje gaan shoppen en hebben wat gegeten. Willem kreeg toen we net weer onderweg waren een dip dus ben ik een stuk gaan rijden. Toen we in de buurt van Memphis kwamen, heeft Willem het weer overgenomen. Het hotel ligt echt naast Graceland, het is het Days Inn op de Elvis Presley Blvd. De kamer is geweldig, ruikt heerlijk fris en is schoon en van alle gemakken voorzien. We kijken op het zwembad in een gitaarvorm, erg leuk gedaan!

Even wat gedronken en toen zijn we richting Beale Street gegaan. Het was er gezellig druk en we hebben eerst lekker overal rond lopen kijken en genoten van de muziek die overal vandaan kwam. We hebben gegeten bij de BB King Blues Club waar live muziek was. En daarna nog maar een beetje rondgelopen en in souvenirshops lopen rondkijken, het moest wat donkerder worden om de leuk te kunnen zien en fotograferen. Dat was echt een heel leuk gezicht en we hebben geprobeerd om foto’s te maken, hopelijk zijn ze een beetje gelukt.

Toen we weggingen, zagen we dat Beale Street nu met hekken was afgesloten en er stond een enorme rij mensen te wachten om naar binnen te kunnen. Er stonden drie beveiligingsmensen die iedereen met een scanner langs gingen om te kijken of ze wapens bij zich hadden. Goed dat ze dat doen, er was helemaal veel politie in Beale Street en zelfs agenten in een verhoogde bak die uitkeken over de straat. Wij voelden ons er in ieder geval niet onveilig! Er zal wel eens het één en ander aan de hand zijn of geweest zijn, maar nu voldoende toezicht. Morgen naar Graceland, kunnen we lekker naar toe lopen!




Dag 9: Lebanon - Mammoth Spring

Find more about Weather in Mammoth Spring, AR




Mammoth Spring
Mammoth Spring is een hele omvangrijke bron gelegen in het Mammoth Spring State Park. Het is de grootste bron in Arkansas en één van de drie grootste bronnen in de Ozark Plateau regio. Bronnen ontstaan wanneer door waterdruk een natuurlijke stroom van grondwater naar de aardoppervlakte wordt veroorzaakt.


Mammoth Spring's grootste afwateringskanaal kan makkelijk gezien worden door reizigers op de US 63. De grote hoeveelheden water uit de bron stromen enkele honderden meters voordat het vermengd wordt met de Warm Fork van de Spring River en zo de Spring River hoofdwateren vormen. Het koude water zorgt voor prima omstandigheden voor het vissen naar forel. Mammoth Spring is in juni 1972 een National Natural Landmark geworden.


Verslag:
Eerst Jerry en Lynda gedag gezegd en we moesten beloven dat als we ooit in de buurt van Michigan zijn, dan moeten we zeker bij ze langs komen. We houden in ieder geval via facebook contact! Daarna naar Ramona en Bob om gedag te zeggen. We kregen allebei nog een cadeau van haar en we mochten absoluut niet betalen voor de overnachtingen! Dat was echt niet de bedoeling en we voelen ons een beetje opgelaten maar goed, ze wilden het echt niet. Ook hier werd gezegd dat we snel terug moesten komen en dat zal zeker wel een keer gebeuren!

We rijden eerst nog een klein stukje over de Route 66 verder om naar Scott te gaan van Root Beer 66, of te wel “Mister C’s Routepost”. We hadden gehoord dat hij een geweldige shop heeft met veel Route 66 souvenirs. Nou dat klopte, wat een geweldige zaak zeg en heel veel Route 66 souvenirs die we nog nergens anders hadden gezien. Ook van Scott kregen we nog cadeautjes, een kerstbal met Route 66 er op en een paar pins van zijn zaak, heel leuk. T-shirt en een Route 66 horloge gekocht en toen weer op pad.

Bij Smitty’s, een supermarkt in Lebanon, lekkere broodjes en allerlei andere dingen gehaald voor onderweg en bij MacDonald nog een Mocha Frappé en toen op weg naar Arkansas. Het eerste stuk was een 2-Lane road en heerlijk rustig, later werd het een 4-Lane en was het iets drukker. Bij Willow Springs hebben we bij Junk-Shun Barn Flea Market lopen snuffelen maar geen leuke dingen gevonden. In W. Plain zagen we ineens een paar hele leuke oude auto’s staan en zijn toch weer even gestopt. Het waren er in totaal maar vijf maar ze waren echt heel mooi dus weer even een stelletje foto’s gemaakt.

In Thayer zijn we naar het Grand Gulf State Park gereden. Een klein maar wel heel mooi park met een mooie ‘Natural Bridge’, het was alleen jammer dat je die alleen van een hoog platform af kon bekijken. De bridge lag echt heel diep maar op de foto kun je niet laten zien hoe diep dat was. Een klein stukje rijden nog hierna en we zijn in Arkansas! Net over de staatsgrens ligt Mammoth Spring en we vinden hier al snel een kamer in het Riverview Motel. Het is een oud motel maar de kamer is oké en we hebben een prachtig uitzicht op de rivier.

We zijn na even relaxen gaan kijken waar we kunnen eten en vinden een leuk restaurant aan de rivier, het Riverbend Restaurant. We hebben heerlijk buiten op het terras gegeten wat een de rivier lag. We zagen op een gegeven moment een groot beest lopen en dat bleek een bever te zijn. We besloten om na het eten een stuk langs de rivier te gaan lopen om te kijken of we er nog meer zouden zien. Toen we wegreden, zagen we aan de overkant een waterval en dachten; hier gaan we maar eens kijken. Zaten we ineens in het Mammoth Spring State Park! Stond eigenlijk voor morgenochtend op het programma maar ja, je kan het maar gezien hebben!

Het is een heel leuk park met een aantal watervallen. Er is een dam waarvan de constructie in 1887 is begonnen en in 1888 gereed was. De dam is 15 feet hoog en 225 feet lang. We hebben heerlijk rond het meer gelopen en we hebben aardig wat bevers gezien in het water. Voor we naar het hotel terug gingen, hebben we alvast de tank volgegooid en nog even een zak ijs gehaald. We zitten op de eerste verdieping dus alleen even wat spullen uit de koffer gehaald, géén zin om ze mee naar boven te nemen. Toch weer veel gezien vandaag, op naar morgen dan gaan we naar Memphis TN!







Dag 8: Lebanon

Find more about Weather in Lebanon, MO




Vandaag gaan we met Judy Wallmark een dagje op stap. Ze wil ons wat van de natuur in Missouri laten zien dus gaan we het onderstaande park bekijken.

Ha Ha Tonka State Park, Camdenton MO 
Ha Ha Tonka State Park (1978) is een staatspark in Missouri, gelegen nabij Camdenton aan de Niangua arm van het Ozarks meer. Het gebied heeft enkele grotten, sinkholes (diepe putten die ontstaan door bodemerosie) en mooie uitzichtpunten over het meer. Het meest opvallende kenmerk van het park is de ruïne van een herenhuis, genaamd "the castle", wat in 1942 is afgebrand.


Verslag:

Vandaag al vroeg afgesproken met Judy bij het Lebanon Laclede Library and Route 66 Museum. Het is bijna niet meer te herkennen, er is een aardige verbouwing gaande! Maar zo te zien wordt het uiteindelijk geweldig. Cathy, de directeur en Mark, die het museum runt, kwamen gelijk aanlopen en we kregen een uitgebreide rondleiding en Mark vertelde dat hij eigenlijk alles alleen deed. Hij doet echt ontzettend veel voor het museum, hij mag trots zijn op wat hij al gedaan heeft! Er komt nu ook een giftshop bij het museum en dat is een goede toevoeging. De schaalmodellen uit de auto gehaald en ze waren weer vol lof over de gedetailleerdheid van de modellen. Tom Masteller en een vriendin kwamen ook kijken en die maakten gelijk allemaal foto’s en we zijn vanaf nu “Members of the Ozark-sixty-six-society”.

We zijn met een hele groep gaan lunchen bij een catfish restaurant in Lebanon. Cathy, Mark, Judy, Ramona, Tom en die vriendin, nog twee vrouwen en Jerry en Lynda. Het was heerlijk maar jeetje, wat eten die Amerikanen toch een enorme porties. Wij hebben gelijk voor de hele dag genoeg op!! We zijn daarna terug gereden naar het museum en met onze eigen auto naar het Munger Moss gegaan. Judy pikt ons en Jerry en Lynda daar op om naar het Ha Ha Tonka State Park te gaan. Ze was daar voor het laatst vijf jaar geleden geweest en vond het leuk om het ons te laten zien. We zaten zo geanimeerd te kletsen, dat we even de weg kwijt waren maar na even op de iPad gekeken te hebben, vonden we de juiste weg.

Het belangrijkste in dit park is een ruïne van een kasteel. Het was de droom van een man, weet zijn naam even niet meer, om dit te bouwen. Helaas heeft hij het nooit gezien want is is een aantal maanden na de start van de bouw, omgekomen door een auto ongeluk. Het kasteel is in 1942 afgebrand maar de muren staan er nog vrijwel intact! Er was een eind verderop een watertoren die gebouwd was om bij brand, het kasteel te kunnen redden. Helaas is dat niet gelukt en de watertoren is door vandalen in 1976 ook flink beschadigd door brand. Verder hebben we in dit park een prachtige, niet al te grote, “Natural Bridge” gezien. Het blijft een wonderlijk iets dat water zoiets kan doen!

Terug in het motel, ging Judy na een ontzettende knuffel eigenlijk gelijk naar huis. We zullen haar weer missen want dit is echt een vrouw om nooit te vergeten!! We zijn nog even naar “Mister C” (Root Beer 66) gereden maar die was helaas gesloten. Toen nog maar bij Wrink’s gekeken, dit was een supermarktje maar het is nu een cowboy museum. We hebben hier koffie gedronken en hebben er een stuk cherry pie bij genomen. De vrouw vertelde ons dat deze pie al 102 jaar werd gemaakt, het recept ging van moeder naar dochter, naar kleinkind en zo door. ’s Avonds nog lekker met Jerry en Lynda bij het zwembad gezeten, Ramona kwam ook nog bij ons zitten. We hebben in deze paar dagen ontzettend veel hele fijne en lieve mensen ontmoet, “friends forever”!

Er zijn wel eens mensen die vinden dat Amerikanen nep en oppervlakkig zijn, wij maken dit jaar weer mee dat het absoluut niet zo is, het tegen overgestelde zelfs! De warmte en medeleven die wij hier krijgen met betrekking tot het overlijden van de moeder van Monique is velen malen groter dan dat wij in Nederland krijgen. Jerry en Lynda uit Michigan kwamen zelfs met een vaasje met daarin een paar bloemen aan. Deze mensen hadden wij nog nooit ontmoet en kennen wij alleen van Facebook. De “Big Hug” van onze 2 Amerikaanse moeders waren zo intens dat het even te veel werd.
We love the USA… (Willem).



Dag 7: Springfield - Lebanon

Find more about Weather in Lebanon, MO




Lebanon MO
We gaan naar Lebanon om een aantal mensen te bezoeken. Allereerst Ramona en Bob van het Munger Moss Motel waar we ook overnachten. Vervolgens brengen we een dag door met onze goede vriendin, Judy. We gaan naar het Ha Ha Tonka State Park wat niet ver van Lebonon afligt. Misschien ook nog even kijken in het museum en Cathy gedag zeggen! We vermaken ons hier wel....


Verslag:
Na wat te hebben gegeten, tanken we en vertrekken we richting Lebanon MO. We rijden op ons gemak over de Route 66 en stoppen af en toe voor een foto. Bij Phillipsburg maken we een langere stop want hier gaan we even heerlijk rondsnuffelen bij Redmons, World’s Largest Gift Store. Wat een geweldige zaak is dit zeg, je kunt hier werkelijk voor elk wat wils vinden. Heel veel Route 66 souvenirs en T-shirt, waar er natuurlijk weer een aantal van mee gaan. Ook zag ik hier de Route 66 Betty Boop die ik een tijdje geleden op internet had gezien en die gaat natuurlijk ook mee!! We zijn even bij de Candy Factory geweest en jeetje…..wat een hoop snoep hadden ze hier en wat veel verschillende smaken.

We zijn net na de middag in Lebanon bij het Munger Moss Motel. Jerry Alger en zijn vrouw, Lynda, kwamen gelijk naar ons toelopen en ook Ramona, de eigenaresse. We kregen een dikke knuffel van haar! Ramona was erg blij met de miniatuur van haar motel sign en de ketting die ik voor haar had gemaakt. We kregen kamer 65, de Texas Room. Spullen naar binnen en nu eerst de scale models uitpakken. Nou, gelukkig alles nog intact, alleen een kleine beschadiging op het dak van Gay Parita maar dat was vrij simpel te repareren. Jerry en Lynda kwamen nog naar onze kamer en hadden een vaasje bij zich met twee witte bloemen, was voor mijn moeder! Dit is toch zo ontzettend attent, kreeg het even moeilijk! Ook Ramona was zo lief, je krijgt dan toch weer even een brok in je keel!

Lekker rustig aangedaan rest van de middag. Even na vijfen was Rich Dinkela er met een fotograaf, weet haar naam niet meer. Ze heeft honderden foto’s gemaakt van de schaal modellen en soms moesten we wel lachen want ze lag af en toe plat op de vloer om vanuit de juiste hoek te fotograferen. Rich gaat een artikel schrijven voor het Show Me 66 Magazine, een Route 66 blad in Missouri. Er kwam nog een stel kijken die we in 2010 in het museum hadden ontmoet, Gary (van Gay Parita) en zijn zoon Steve waren er. Ook Judy kwam binnen en weer een dikke knuffel! En toen ook nog Scott van Root Beer 66! Het leek de zoete inval wel!! Gary had het schaalmodel van zijn gas station nog niet gezien maar was er erg van onder de indruk, hij bleef Willem bedanken voor wat hij gedaan had.

Jerry en Willem hebben pizza gehaald en die hebben we met zijn allen opgegeten bij het zwembad. Judy ging weg nadat we hadden afgesproken morgen om 09.00 uur bij het museum. Alle anderen gingen kort daarna ook weg behalve Jerry en Lynda, zij logeren ook in dit motel. We hebben nog een tijd zitten praten bij het zwembad maar het werd fris en dus zijn we naar de kamer gegaan. Het was een fijne dag vandaag, weer veel Route 66 friends ontmoet!!


 





Dag 6: Miami - Springfield

Find more about Weather in Springfield, MO



Springfield MO
Op 30 april 1926 bedacht een inwoner van de stad Springfield de naam "Route 66" voor de snelweg van Chicago naar Los Angeles. In het Park Central Square is een plakkaat te zien, verkregen van de Route 66 Association of Missouri, ter eerbetoon aan de stad, en als dank voor de uitvinding van de naam Route 66. In Springfield (MO) zijn nog steeds sporen zichtbaar in het centrum van de "Mother Road", de moeder van alle wegen, Route 66.

Springfield is gelegen op het Springfield Plateau. De stad is voornamelijk vlak en omringd door een heuvelachtig landschap en kliffen. In de omgeving liggen een aantal meren. Vroeger liep er door het gebied van de stad Springfield een speciale weg, de "Trail of Tears"; deze staat nu bekend als de Old Wire Road. De "Trail of Tears" werd in 1838 door de Cherokee indianen afgelegd, toen zij gedwongen werden naar het aangewezen Indian Territory (nu Oklahoma) te verhuizen. Ook is de stad bekend om Wilson's Creek National Battlefield. Deze veldslag tijdens de burgeroorlog vond plaats in 1861. Er is een 8 km lange auto-tour, de zogenaamde Battlefield of Springfield Route, die je langs Bloody Hill (waar de veldslag plaatsvond), het Ray House uit 1852 en de begraafplaats, waar zowel noorder- als zuiderlingen begraven liggen, leidt. In het Walnut Street Historic District staan nog 150 oude huizen uit ca. 1900. De restanten van de route 66 liggen langs de Kearney Street, Glenstone Avenue, College en St. Louis Street en op Missouri 266 naar Halltown. Het eerste drive-in restaurant (behorende bij de route 66 toeristische opmars ) "Red's Giant Hamburg" is helaas afgebroken.

Rest Haven Court
Springfield is gezegend met veel, heel veel motels, maar de Rest Haven Court is één van de eerste motels dat Route 66 reizigers tegenkomen. Dat feit heeft zeker geholpen bij de overlevingskansen van dit motel. Het prachtige neon-sign is in de '50 jaren geplaatst, het motel zelf is al in bedrijf vanaf 1947.


Verslag:

Nog een klein stukje Route 66 in Oklahoma vandaag! We starten met het maken van foto’s van het Coleman Theater in Miami OK, een theater uit 1928. Een schitterend gebouw alleen jammer dat er bus voorstond en die ging ook niet weg! Maar toch wel aardig gelukt. In Commerce OK kwamen we bij Allen’s Fillin’ Station en daar tegenover lag de Dairy King. Beide op de foto en de Dairy King werd geopend door een vrouw toen we daar foto’s van aan het maken waren. We moesten binnenkomen en haar gastenboek tekenen. Even later kwam haar zoon ook binnen en jeetje……toen kwamen we er niet meer weg! Hij had hele verhalen over hoe het hier vroeger was en over Bonnie and Clyde die hier altijd in de omgeving waren. En wat heel leuk was, hij bakte Route 66 Cookies! Hij had een patent op de koekjes en ook op de vorm om de koekjes mee te maken. Hij stuurt de koekjes over de hele wereld, we kregen er twee mee van hem toen we ons eindelijk konden los rukken.

In Baxter Springs in Kansas gingen we even in Sacs 66, een antiek zaak, kijken en ook daar kwamen we bijna niet weg. Die man vroeg waar we vandaan kwamen en weer hele verhalen, gaaf hoor maar je schiet niet op. Daarna even koffie drinken bij Angels on the Route, de eigenaresse herkende mij nog van twee jaar geleden, dus ook daar weer lekker zitten kletsen. In Galena KS wilden we naar 4Woman on the Route. Hier waren we twee jaar terug ook maar toen waren ze niet open. Hier staat de truck die het voorbeeld is geweest voor Tow Mater uit de film Cars. Melba Riggs, één van de eigenaressen, is een hele bekende persoon op de Route 66 en die wilden we zeker ook ontmoeten. Het is een ontzettend aardige vrouw maar jeetje……wat kan die praten. Ze wordt niet voor niets “The Mouth” genoemd!!

Vervolgens wilden we naar Red Oak II maar dat heeft nog de nodige moeite gekost. We waren even helemaal de weg kwijt en zaten ineens op de snelweg richting Kansas City!! Dat koste even tijd maar ergens gevraagd en toen vrij snel gevonden. Dit is echt een aanrader voor iedereen die hier in de buurt komt. De eigenaar heeft hier een hele plaats nagebouwd met alles er op en er aan, uit Texas. Echt helemaal geweldig, het zag er allemaal zo gaaf uit! We konden hier jammer genoeg niet al te lang blijven omdat Gary bij Gay Parita op ons zat te wachten!

Daar waren we dus echt heel laat, al over half zeven, maar Gary vond het geen probleem. Hij woont hier dus is er altijd. En ook dit was een ontmoeting om nooit te vergeten, wat een geweldige man zeg!! Hij bleef ons maar bedanken voor het maken van het schaalmodel van zijn benzinestation. We zijn ontzettend verwend door hem, zeven T-shirts, een boek en een Route 66 tas moesten we nemen. We werden er verlegen van! We gingen uiteindelijk pas om negen uur weg hier. Gelukkig had Gary telefonisch een motel geboekt in Springfield, het Best Western Rail Haven motel. Hier waren we om tien uur, heel gaaf motel en mooie en schone kamer. Dit was weer een dag om nooit te vergeten, veel ontzettend aardige mensen ontmoet en gesproken en heel veel gezien!






Dag 5: Tulsa - Miami

Find more about Weather in Miami, OK


Waylan's Hamburgers, Miami OK
Miami OK
Miami is een typisch Amerikaanse stadje. In de jaren '20 en '30 was het heel druk bevolkt, vnl. vanwege de olie die werd geproduceerd en de spoorweg die veel werk en volk aantrok. In de euforie van die tijd werd het Coleman Theatre opgericht. Een prachtig theater dat met behulp van een heleboel vrijwilligers en sponsors werd gerestaureerd. Zelfs het tapijt is speciaal gemaakt met de letters "CT". In die tijd werden er ook orgels geïnstalleerd in theaters en ook die hebben ze volledig hersteld. Het orgel wordt nu nog gebruikt als het theater stille en zwart-wit films vertoond. Ook het lichtpaneel,voor het eerst in gebruik genomen in 1929 is volledig gerestaureerd en werkt prachtig. Het theater wordt nu gebruikt voor lokaal theater en muziekoptredens.

Waylan's Ku-Ku - Burgers 
Waylan's is de laatste overlevende in de oude Ku-Ku keten van hamburgerzaken. De eigenaar en chefkok heeft het maken van hamburgers verheven tot kunst; ze zijn verkozen tot één van de beste in het land, en hij zweert dat vaste klanten kunnen vertellen wanneer hij of een assistent de hamburger heeft gemaakt! Waylan's serveert verder heerlijke gegrilde groene tomaten en verse kersenlimonade, maar belangrijker nog dan het eten is het gezellige '50 gevoel!

Verslag:

Vroeg op en vrij snel daarna weggegaan, géén koffie of thee op de kamer! Bij een tankstation koffie gehaald en de auto ook gevuld (nee…..niet met koffie!) en daarna op pad. Vandaag rijden we de Route 66 tot Miami OK. We komen eerst in Catoose en hier is de beroemde Blue Whale te zien. Vroeger was dit een zeer druk bezochte plek waar hele families naar toe gingen. De kinderen konden hier lekker zwemmen. Nu mag er niet meer gezwommen worden, je mag er wel vissen vanaf de Bleu Whale maar alles wat je vangt, moet je terug zetten. Wel leuk om dit Route 66 icon nu eens echt te zien. Je komt overal plaatjes tegen en ook op internet maar toch leuk als hem dan live ziet!

Aan de overkant is de Arrowood Trading Post. Het is nu geen trading post meer maar een car repair shop. Jammer dat veel van de indianen afbeeldingen op het gebouw in verval raken. In Claremore hebben we lekker in een paar antique malls lopen rond snuffelen. License plates van Tennessee en Mississippi gevonden, nog twee te gaan. Het begon hier een klein beetje te regenen maar na een paar tellen was het weer over. Nog regelmatig voor foto’s gestopt maar de eerste echte stop was bij Foyil, hier is het Totem Pole Park. Leuke attractie maar er waren twee jongens en verder niemand! Lekker op ons gemak foto’s lopen maken, vooral de aller grootste totem pole was erg mooi, hele mooie afbeeldingen op en goed onderhouden zo te zien.

In Chelsea zagen we ineens een heel oud en vervallen restaurant. Toen we foto’s aan het maken waren, kwamen er twee mannen naar Willem toe en vroegen waarom hij hier foto’s van maakten. Ze snapten niet waarom iemand hier foto’s van wilde maken! Hij vertelde dat we de Route 66 aan het rijden waren en dat dit er bij hoorde. Hij ging iets halen en dat waren metalen platen van de Route 66, we hebben er twee van hem gekocht. De andere man had ook hele verhalen en op een gegeven moment vroeg hij of we mee gingen naar zijn shop, hij wilde laten zien wat hij altijd gedaan had. Het bleek een hele bekende Wood Carver geweest te zijn. Zijn naam is Calvin Berry en op zijn 8e is hij al begonnen met hout snijden. Hij is nu 82 jaar en kan al enkele jaren niets meer doen omdat hij door zijn reuma er de kracht niet meer had. Hij heeft in zijn leven veel shows in heel de USA meegemaakt en ook les gegeven. We kregen een foto van hem toen hij nog jong was, echt heel gaaf. Dit was weer een geweldige ontmoeting!

In Vinita zagen we weer allemaal Antique Malls en toch weer één binnengegaan en ja hoor, nummerplaten van Arkansas en Louisiana gevonden. We hebben dus onze vier nieuwe staten! In Afton was het ook weer geweldig, bij het Afton Station naar binnen en wat we hier zagen!! Er stonden in twee grote loodsen erachter de meest schitterende auto’s, veel Packard’s maar ook wat andere antieke auto’s. En mooi allemaal, echt AWESOME! Ook een erg aardige man hier die dit “the best kept secret along Route 66” noemde en dat klopt wel! Zeker niet overslaan als je ooit de Route 66 gaat rijden.

Net in Miami aangekomen, zagen we ineens allemaal oude auto’s staan en toen we door een hek foto’s stonden te maken, riep een man: “come on in, the gate is open”. Ook weer zo’n leuke man die gelijk hele verhalen had over de auto’s en hoe hij er aan gekomen was. We moesten maar foto’s maken zoveel als we wilden, hij was aan het opruimen dus we kregen alle tijd van hem. Het waren echt oude auto’s waaraan van alles ontbrak maar wel schitterende plaatjes geschoten. En daarna maar eens een motel gaan zoeken! We hebben een kamer genomen in een Americas Best Value Inn, hele ruime en mooie kamer met enorm hoge bedden. Onze voeten raakten de grond geen eens meer en zo klein zijn we nu ook weer niet! Maar wel heel lekkere bedden…..

We wilden in het restaurant naast het hotel eten maar toen we daar naar binnen gingen, kregen we te horen dat ze al gesloten waren. We hebben via de tomtom een ander restaurant gevonden en dat bleek achteraf maar goed te zijn ook. Het was Montana Mike’s Steakhouse, zag er veel leuker uit en we hebben er werkelijk heerlijk gegeten. Was een heerlijke dag vandaag!!

Dag 4: Oklahoma City - Tulsa

Find more about Weather in Tulsa, OK

   


Tulsa
Tulsa ligt in de staat Oklahoma. Deze staat kent de meeste wegen van de originele route van de Route 66. Tulsa was vroeger bekend als oliehoofdstad van de wereld en wordt nu (zoals zoveel andere plaatsen) de geboortestad van Route 66 genoemd. Het heeft een schitterend art-deco centrum en er zijn diverse musea met grote kunstschatten. Lekker ontspannen en wandelen kunt u in diverse parken, waaronder het Woodward Park en de Tulsa River Parken langs de Arkansas rivier. Bekende Route 66 attracties zijn: 11th Street Bridge, Route 66 Harley Davidson Shop en de Blue Whale in Cartoosa op 25 km afstand.

Een andere benaming voor Tulsa is Terra Cotta City vanwege haar rijkdom aan art-deco gebouwen; bijvoorbeeld Philcade Building en Boston Avenue United Methodist Church. Musea zoals het Philbrook Museum of Art en Grilcease Museum hebben een imponerende collectie aan Amerikaanse kunst in immense villa's van oliemagnaten.Tulsa behoort tot Green Country en is een deel van het Indian Territory. De indianen werden vanuit delen van de Verenigde Staten gedwongen hiernaar toe te verhuizen in het jaar 1820. Het gebied ten zuidoosten van Tulsa behoort nog steeds tot de indianen. Dit is een perfect gebied om kennis te maken met de oorspronkelijke amerikaans-indiaanse cultuur van voor 1800. In 1901 werd er olie gevonden in een plaatsje nabij Tulsa en veranderde Tulsa in een "boomtown". Later zorgde Cyrus Avery, inwoner van Tulsa en later de vader van de Route 66 genoemd, voor o.a. de route van Route 66. Daarnaast is Tulsa bekend om de Western Swing Music (country & western). Overige attracties /bezienswaardigheden zijn het Tulsa Air & Space Musem en Planetarium, Tulsa's Zoo, Oklahoma Aquarium, het Greenwood Cultural Center over de ergste rassenrel ooit in Amerika in het Greenwood District en het Totem Pole Park.


Verslag:
Vandaag wel ontbeten met Ken en Melissa en daarna nog foto’s gemaakt van ons vieren en Ken had gevraagd of Willem foto’s wilde maken van zijn nieuwe motor. Dus daar ook een flinke serie foto’s van gemaakt. Sturen we op naar Ken op een cd als we weer thuis zijn. Toen de spullen in de auto en na “a big hug” zijn we op pad gegaan. Het was erg gezellig met hun en we willen ze zeker nog eens ontmoeten en dan misschien gezamenlijk een stuk Route 66 rijden. Ken weet er heel veel van dus….is vast een keer leuk! We rijden eerst naar de Walmart om een koelbox, water e.d. te kopen voor onderweg.

In OKC was het even zoeken naar de Route 66 maar nadat we de Milk Bottle op Classen hadden gevonden, ging het goed. We hadden van Ken een boek over de Route 66 in Oklahoma gekocht en dat kwam nu goed van pas. Er stond een erg goede beschrijving in van de Route. In Arcadia aangekomen, zijn we eerst bij Pops wezen kijken. In 2007 was dit er wel maar nog niet open. Het is een tankstation maar wel anders, je kunt er ook eten en drinken en er zit een grote souvenir shop bij. En druk dat het er was, leek wel een kippenhok! Maar het zag er goed uit en de zaken gingen goed zo te zien. Ook de Round Barn even bekeken, was niet veranderd zo te zien. Bij John Hargrove zijn we natuurlijk weer wat langer blijven hangen. Hele aardige man die oude auto’s restaureert maar ook een vervent verzamelaar is van Route 66 icons. Zijn hele terrein staat vol met dit soort dingen, zoals de Blue Whale, Twin Arrows en ga zo maar door. Een plek die je echt niet over moet slaan!

De Route 66 is nog zo goed als helemaal te volgen in Oklahoma. We stoppen nog regelmatig om mooie gebouwen of leuke signs op de foto te zetten maar moeten er wel een beetje de vaart in houden. We komen pas laat aan in Tulsa en nemen een kamer in een echt Route 66 Motel, het Desert Inn Motel. Oud maar goede kamer, alle kamers zijn beneden, dus lekker auto voor de deur, daar houden wij van! We zijn gelijk op zoek gegaan naar een restaurant dichtbij en vonden het Golden Saddle BBQ restaurant. Goed gegeten hier!

Terug in het motel eerst verslag van gisteren en vandaag gemaakt en geplaatst anders gaan we teveel achter lopen! We kunnen helaas geen mail verzenden wat vreemd is want ontvangen doen we wel, dus we kunnen jullie niet attenderen op nieuwe verslagen! We hopen dat jullie toch lezen en misschien reageren als het lukt!