Dag 8: Lebanon

Vandaag gaan we met Judy Wallmark een dagje op stap. Ze wil ons wat van de natuur in Missouri laten zien dus gaan we het onderstaande park bekijken.

Ha Ha Tonka State Park, Camdenton MO 
Ha Ha Tonka State Park (1978) is een staatspark in Missouri, gelegen nabij Camdenton aan de Niangua arm van het Ozarks meer. Het gebied heeft enkele grotten, sinkholes (diepe putten die ontstaan door bodemerosie) en mooie uitzichtpunten over het meer. Het meest opvallende kenmerk van het park is de ruïne van een herenhuis, genaamd "the castle", wat in 1942 is afgebrand.

Verslag:

Vandaag al vroeg afgesproken met Judy bij het Lebanon Laclede Library and Route 66 Museum. Het is bijna niet meer te herkennen, er is een aardige verbouwing gaande! Maar zo te zien wordt het uiteindelijk geweldig. Cathy, de directeur en Mark, die het museum runt, kwamen gelijk aanlopen en we kregen een uitgebreide rondleiding en Mark vertelde dat hij eigenlijk alles alleen deed. Hij doet echt ontzettend veel voor het museum, hij mag trots zijn op wat hij al gedaan heeft! Er komt nu ook een giftshop bij het museum en dat is een goede toevoeging. De schaalmodellen uit de auto gehaald en ze waren weer vol lof over de gedetailleerdheid van de modellen. Tom Masteller en een vriendin kwamen ook kijken en die maakten gelijk allemaal foto’s en we zijn vanaf nu “Members of the Ozark-sixty-six-society”.

We zijn met een hele groep gaan lunchen bij een catfish restaurant in Lebanon. Cathy, Mark, Judy, Ramona, Tom en die vriendin, nog twee vrouwen en Jerry en Lynda. Het was heerlijk maar jeetje, wat eten die Amerikanen toch een enorme porties. Wij hebben gelijk voor de hele dag genoeg op!! We zijn daarna terug gereden naar het museum en met onze eigen auto naar het Munger Moss gegaan. Judy pikt ons en Jerry en Lynda daar op om naar het Ha Ha Tonka State Park te gaan. Ze was daar voor het laatst vijf jaar geleden geweest en vond het leuk om het ons te laten zien. We zaten zo geanimeerd te kletsen, dat we even de weg kwijt waren maar na even op de iPad gekeken te hebben, vonden we de juiste weg.

Het belangrijkste in dit park is een ruïne van een kasteel. Het was de droom van een man, weet zijn naam even niet meer, om dit te bouwen. Helaas heeft hij het nooit gezien want is is een aantal maanden na de start van de bouw, omgekomen door een auto ongeluk. Het kasteel is in 1942 afgebrand maar de muren staan er nog vrijwel intact! Er was een eind verderop een watertoren die gebouwd was om bij brand, het kasteel te kunnen redden. Helaas is dat niet gelukt en de watertoren is door vandalen in 1976 ook flink beschadigd door brand. Verder hebben we in dit park een prachtige, niet al te grote, “Natural Bridge” gezien. Het blijft een wonderlijk iets dat water zoiets kan doen!

Terug in het motel, ging Judy na een ontzettende knuffel eigenlijk gelijk naar huis. We zullen haar weer missen want dit is echt een vrouw om nooit te vergeten!! We zijn nog even naar “Mister C” (Root Beer 66) gereden maar die was helaas gesloten. Toen nog maar bij Wrink’s gekeken, dit was een supermarktje maar het is nu een cowboy museum. We hebben hier koffie gedronken en hebben er een stuk cherry pie bij genomen. De vrouw vertelde ons dat deze pie al 102 jaar werd gemaakt, het recept ging van moeder naar dochter, naar kleinkind en zo door. ’s Avonds nog lekker met Jerry en Lynda bij het zwembad gezeten, Ramona kwam ook nog bij ons zitten. We hebben in deze paar dagen ontzettend veel hele fijne en lieve mensen ontmoet, “friends forever”!

Er zijn wel eens mensen die vinden dat Amerikanen nep en oppervlakkig zijn, wij maken dit jaar weer mee dat het absoluut niet zo is, het tegen overgestelde zelfs! De warmte en medeleven die wij hier krijgen met betrekking tot het overlijden van de moeder van Monique is velen malen groter dan dat wij in Nederland krijgen. Jerry en Lynda uit Michigan kwamen zelfs met een vaasje met daarin een paar bloemen aan. Deze mensen hadden wij nog nooit ontmoet en kennen wij alleen van Facebook. De “Big Hug” van onze 2 Amerikaanse moeders waren zo intens dat het even te veel werd.
We love the USA… (Willem).

Dag 7: Springfield - Lebanon

Lebanon MO
We gaan naar Lebanon om een aantal mensen te bezoeken. Allereerst Ramona en Bob van het Munger Moss Motel waar we ook overnachten. Vervolgens brengen we een dag door met onze goede vriendin, Judy. We gaan naar het Ha Ha Tonka State Park wat niet ver van Lebonon afligt. Misschien ook nog even kijken in het museum en Cathy gedag zeggen! We vermaken ons hier wel....

Verslag:

Na wat te hebben gegeten, tanken we en vertrekken we richting Lebanon MO. We rijden op ons gemak over de Route 66 en stoppen af en toe voor een foto. Bij Phillipsburg maken we een langere stop want hier gaan we even heerlijk rondsnuffelen bij Redmons, World’s Largest Gift Store. Wat een geweldige zaak is dit zeg, je kunt hier werkelijk voor elk wat wils vinden. Heel veel Route 66 souvenirs en T-shirt, waar er natuurlijk weer een aantal van mee gaan. Ook zag ik hier de Route 66 Betty Boop die ik een tijdje geleden op internet had gezien en die gaat natuurlijk ook mee!! We zijn even bij de Candy Factory geweest en jeetje…..wat een hoop snoep hadden ze hier en wat veel verschillende smaken.

We zijn net na de middag in Lebanon bij het Munger Moss Motel. Jerry Alger en zijn vrouw, Lynda, kwamen gelijk naar ons toelopen en ook Ramona, de eigenaresse. We kregen een dikke knuffel van haar! Ramona was erg blij met de miniatuur van haar motel sign en de ketting die ik voor haar had gemaakt. We kregen kamer 65, de Texas Room. Spullen naar binnen en nu eerst de scale models uitpakken. Nou, gelukkig alles nog intact, alleen een kleine beschadiging op het dak van Gay Parita maar dat was vrij simpel te repareren. Jerry en Lynda kwamen nog naar onze kamer en hadden een vaasje bij zich met twee witte bloemen, was voor mijn moeder! Dit is toch zo ontzettend attent, kreeg het even moeilijk! Ook Ramona was zo lief, je krijgt dan toch weer even een brok in je keel!

Lekker rustig aangedaan rest van de middag. Even na vijfen was Rich Dinkela er met een fotograaf, weet haar naam niet meer. Ze heeft honderden foto’s gemaakt van de schaal modellen en soms moesten we wel lachen want ze lag af en toe plat op de vloer om vanuit de juiste hoek te fotograferen. Rich gaat een artikel schrijven voor het Show Me 66 Magazine, een Route 66 blad in Missouri. Er kwam nog een stel kijken die we in 2010 in het museum hadden ontmoet, Gary (van Gay Parita) en zijn zoon Steve waren er. Ook Judy kwam binnen en weer een dikke knuffel! En toen ook nog Scott van Root Beer 66! Het leek de zoete inval wel!! Gary had het schaalmodel van zijn gas station nog niet gezien maar was er erg van onder de indruk, hij bleef Willem bedanken voor wat hij gedaan had.

Jerry en Willem hebben pizza gehaald en die hebben we met zijn allen opgegeten bij het zwembad. Judy ging weg nadat we hadden afgesproken morgen om 09.00 uur bij het museum. Alle anderen gingen kort daarna ook weg behalve Jerry en Lynda, zij logeren ook in dit motel. We hebben nog een tijd zitten praten bij het zwembad maar het werd fris en dus zijn we naar de kamer gegaan. Het was een fijne dag vandaag, weer veel Route 66 friends ontmoet!!

 

Dag 6: Miami - Springfield

Springfield MO
Op 30 april 1926 bedacht een inwoner van de stad Springfield de naam "Route 66" voor de snelweg van Chicago naar Los Angeles. In het Park Central Square is een plakkaat te zien, verkregen van de Route 66 Association of Missouri, ter eerbetoon aan de stad, en als dank voor de uitvinding van de naam Route 66. In Springfield (MO) zijn nog steeds sporen zichtbaar in het centrum van de "Mother Road", de moeder van alle wegen, Route 66.

Springfield is gelegen op het Springfield Plateau. De stad is voornamelijk vlak en omringd door een heuvelachtig landschap en kliffen. In de omgeving liggen een aantal meren. Vroeger liep er door het gebied van de stad Springfield een speciale weg, de "Trail of Tears"; deze staat nu bekend als de Old Wire Road. De "Trail of Tears" werd in 1838 door de Cherokee indianen afgelegd, toen zij gedwongen werden naar het aangewezen Indian Territory (nu Oklahoma) te verhuizen. Ook is de stad bekend om Wilson's Creek National Battlefield. Deze veldslag tijdens de burgeroorlog vond plaats in 1861. Er is een 8 km lange auto-tour, de zogenaamde Battlefield of Springfield Route, die je langs Bloody Hill (waar de veldslag plaatsvond), het Ray House uit 1852 en de begraafplaats, waar zowel noorder- als zuiderlingen begraven liggen, leidt. In het Walnut Street Historic District staan nog 150 oude huizen uit ca. 1900. De restanten van de route 66 liggen langs de Kearney Street, Glenstone Avenue, College en St. Louis Street en op Missouri 266 naar Halltown. Het eerste drive-in restaurant (behorende bij de route 66 toeristische opmars ) "Red's Giant Hamburg" is helaas afgebroken.

Rest Haven Court
Springfield is gezegend met veel, heel veel motels, maar de Rest Haven Court is één van de eerste motels dat Route 66 reizigers tegenkomen. Dat feit heeft zeker geholpen bij de overlevingskansen van dit motel. Het prachtige neon-sign is in de '50 jaren geplaatst, het motel zelf is al in bedrijf vanaf 1947.

Verslag:

Nog een klein stukje Route 66 in Oklahoma vandaag! We starten met het maken van foto’s van het Coleman Theater in Miami OK, een theater uit 1928. Een schitterend gebouw alleen jammer dat er bus voorstond en die ging ook niet weg! Maar toch wel aardig gelukt. In Commerce OK kwamen we bij Allen’s Fillin’ Station en daar tegenover lag de Dairy King. Beide op de foto en de Dairy King werd geopend door een vrouw toen we daar foto’s van aan het maken waren. We moesten binnenkomen en haar gastenboek tekenen. Even later kwam haar zoon ook binnen en jeetje……toen kwamen we er niet meer weg! Hij had hele verhalen over hoe het hier vroeger was en over Bonnie and Clyde die hier altijd in de omgeving waren. En wat heel leuk was, hij bakte Route 66 Cookies! Hij had een patent op de koekjes en ook op de vorm om de koekjes mee te maken. Hij stuurt de koekjes over de hele wereld, we kregen er twee mee van hem toen we ons eindelijk konden los rukken.

In Baxter Springs in Kansas gingen we even in Sacs 66, een antiek zaak, kijken en ook daar kwamen we bijna niet weg. Die man vroeg waar we vandaan kwamen en weer hele verhalen, gaaf hoor maar je schiet niet op. Daarna even koffie drinken bij Angels on the Route, de eigenaresse herkende mij nog van twee jaar geleden, dus ook daar weer lekker zitten kletsen. In Galena KS wilden we naar 4Woman on the Route. Hier waren we twee jaar terug ook maar toen waren ze niet open. Hier staat de truck die het voorbeeld is geweest voor Tow Mater uit de film Cars. Melba Riggs, één van de eigenaressen, is een hele bekende persoon op de Route 66 en die wilden we zeker ook ontmoeten. Het is een ontzettend aardige vrouw maar jeetje……wat kan die praten. Ze wordt niet voor niets “The Mouth” genoemd!!

Vervolgens wilden we naar Red Oak II maar dat heeft nog de nodige moeite gekost. We waren even helemaal de weg kwijt en zaten ineens op de snelweg richting Kansas City!! Dat koste even tijd maar ergens gevraagd en toen vrij snel gevonden. Dit is echt een aanrader voor iedereen die hier in de buurt komt. De eigenaar heeft hier een hele plaats nagebouwd met alles er op en er aan, uit Texas. Echt helemaal geweldig, het zag er allemaal zo gaaf uit! We konden hier jammer genoeg niet al te lang blijven omdat Gary bij Gay Parita op ons zat te wachten!

Daar waren we dus echt heel laat, al over half zeven, maar Gary vond het geen probleem. Hij woont hier dus is er altijd. En ook dit was een ontmoeting om nooit te vergeten, wat een geweldige man zeg!! Hij bleef ons maar bedanken voor het maken van het schaalmodel van zijn benzinestation. We zijn ontzettend verwend door hem, zeven T-shirts, een boek en een Route 66 tas moesten we nemen. We werden er verlegen van! We gingen uiteindelijk pas om negen uur weg hier. Gelukkig had Gary telefonisch een motel geboekt in Springfield, het Best Western Rail Haven motel. Hier waren we om tien uur, heel gaaf motel en mooie en schone kamer. Dit was weer een dag om nooit te vergeten, veel ontzettend aardige mensen ontmoet en gesproken en heel veel gezien!