Dag 14: Vicksburg - Natchez

Natchez
Een oneindig brede rivier, bezaaid met eilandjes en moerassige wouden op de oevers; de Mississippi. Ten oosten van deze wereldberoemde rivier ligt het plaatsje Natchez. Het is de oudste nederzetting aan de Mississippi en toont nog steeds de welvaart waarin de slaven- en plantagebezitters in de tijd van voor de Burgeroorlog leefden.

Verslag:

Vandaag eerst een heerlijk ontbijt in het hotel, een hot breakfast dus met scrambled egg, sausages, wafels etc. We kunnen er voorlopig weer even tegen! We rijden eerst via Highway 61 tot aan Port Gibson. Hier pakken we de Natchez Trace Parkway op. Het pad wat oorspronkelijk is gebaand door bizons, indianen en pioniers, is sinds de jaren dertig hersteld door de National Park Service tot een prachtige toeristische route. In de vroege negentiende eeuw was het een drukke verkeersader voor pioniers, missionarissen en handelaren. Ook bootlui die hun schepen met de stroom mee de Mississippi-river af lieten drijven en spullen –inclusief de boot- in New Orleans verkochten, namen dit pad terug naar huis. Het is een schitterende weg, weinig verkeer en ontzettend veel groen! Als je ergens stopte, dan hoorde je alleen maar insecten en vogels, meer niet!

Net na de middag zijn we al in Natchez. We hebben eerst een kamer genomen in de Best Western River Inn, ligt echt heel leuk aan de Mississippi-river vlak bij de Natchez-Vidalia Bridge . Daarna zijn we Natchez gaan verkennen. Eerst naar een oude nederzetting van de Natchezindianen toe gereden. Zij leefden langs de oevers van de Mississippi-river tussen 600 en 1730 en brachten een rijke cultuur voort. Er was niet veel te zien hier alleen een huis, want in tegenstelling tot veel andere indianenstammen leefden de Natchez niet in tipi’s of longhouses. Ze bouwden huizen van palen, met rieten daken. De wanden werden aangesmeerd met leem.

Natchez is de oudste nederzetting aan de Mississippi-river en toont nog steeds de welvaart waarin de slaven- en plantagebezitters in de tijd van voor de Burgeroorlog leefden. Er staan hier veel schitterende huizen, Antebellum Homes. Dit zijn geen plantagehuizen maar town houses waar de gezinnen van de plantage-eigenaren woonden, veilig voor de frequente overstromingen. We hebben via een kaart heel veel van die huizen gevonden. Echt groot en de één was nog mooier dan de ander! Bij Monmouth mochten we ook binnen kijken in een paar ruimtes, net als de buitenkant ook enorm groot en hoog. Specifiek aan deze huizen vind ik wel de enorme zuilen en veranda’s.

In de Mississippi-river zagen we een boot liggen, leek ook een radarboot, en dit bleek het Isle of Capri Casino te zijn. Even naar toe gegaan en binnen gekeken. Het was niet zo’n hele grote boot maar wel leuk. Natuurlijk even een paar dollar in de automaten gegooid, beetje winst gelukkig! We hadden ondertussen trek gekregen en zijn op zoek gegaan naar Ruby Tuesday, hadden we vanmiddag ergens zien liggen. Na even zoeken weer gevonden en goed gegeten. Nog vergeten om naar Mammy’s Cupboard te gaan maar dat doen we morgenochtend wel!!

Dag 13: Leland - Vicksburg

Vanuit Memphis rijden we Highway 61; de Blues Highway tot aan Vicksburg in Mississippi.

Highway 61; the Blues Highway
Een legendarische route langs de Mississippi waarop je wordt begeleid door de gepassioneerde klanken van de Delta blues. Soms zingt een weg. Als je de oude Blues Highway volgt, komt je, waar je ook bent, muziek tegemoet. Soul, gospel en R&B klinken uit auto’s, kerken en kroegen die verscholen liggen onder de dennenbomen. Muddy Waters heeft de Blues Highway afgelegd, net als John Lee Hooker, Bessie Smith en B.B. King. Ook Elvis kende de weg – zijn rock-’n-roll is sterk verankerd in de Mississippi-delta.

Verslag:

Vanmorgen was er gebeurd waar we gisteren al bang voor waren, we hadden een lekke band! Gistermiddag hadden we er al ergens lucht in laten doen omdat we telkens een melding kregen dat de rechter achterband te zacht was. Willem heeft dus eerst de band gewisseld en vervolgens hebben we bij de receptie gevraagd waar we de band konden laten maken. Dat was gelukkig heel dichtbij en ze hadden ook gelijk tijd. Hele aardige mensen daar allemaal, vroegen wat ons naar Greenville MS had gebracht en we kregen gelijk hele verhalen over de omgeving. Ook toen we vertelden wat we nog gingen doen, kregen we allerlei adviezen en tips. Voor het repareren van de band, er zat een spijker in, hoefden we niets te betalen! Geweldig aardige lui toch die Amerikanen!!

We gingen nu alleen veel te laat weg en besloten om toch maar gewoon Highway 61 te pakken want daar schoten we best wel op. Het was nu ook weer een 2-Lane en best aardig om te rijden. In Nitta Yuma zagen we leuke oude auto’s en een leuk oud tankstation die even op de foto moesten. De omgeving is hier ook prachtig, heel groen en heerlijk rustig. We zijn vroeg in de middag al in Vicksburg en besluiten om de route iets te wijzigen en niet naar Jackson te gaan maar hier de overnachten en de Natchez Trace later op te pakken. We willen heel graag naar het Vicksburg National Military Park en National Cemetery. Dit is een plek waar een belangrijk stuk Amerikaanse geschiedenis is te vinden. Maar we komen eerst langs Margaret’s Grocery, dit hadden we ook op internet gezien. Het was ooit een kruidenierszaak maar nu stond het leeg. Het is een zeer bijzonder bij elkaar geraapt zootje, anders kunnen we het niet omschrijven, maar wel heel gaaf om te zien. De boel stond aardig op instorten dus je moest wel uitkijken waar je liep!

Maar nu naar het Vicksburg National Military Park. Hier is in 1863 het laatste belangrijke gevecht in de Vicksburg veldtocht van de Amerikaanse burgeroorlog uitgevochten. In een serie briljante manoeuvres wist de Noordelijke generaal Ulysses S. Grant zijn Army of the Tennessee de Mississippi-river te laten oversteken en het zuidelijke leger van generaal John C. Pemberton op te sluiten in de verdedigingslinies van de versterkte stad Vicksburg MS. Na twee aanvallen op de stad op 19 en 22 mei 1863 sloeg Grant het beleg om de stad. Zonder versterkingen en met weinig voorraden hield het Zuidelijke garnizoen het nog veertig dagen uit. Op 4 juli 1863 werd de witte vlag gehesen. De volledige Mississippi-river was nu in Noordelijke handen. De overgave van Vicksburg en de nederlaag van Robert E. Lee in de Slag bij Gettysburg worden gezien als het keerpunt in de oorlog. Het Zuiden werd na het verlies van Vicksburg in twee delen gesplitst. De stad Vicksburg zou de volgende 80 jaar geen 4de juli vieren (de Amerikaanse Onafhankelijkheidsdag)!

Het was zeer de moeite waard dit bezoek, het park is nu in handen van de National Park Service en dat was te zien. Het is een zeer indrukwekkend park en heel goed onderhouden! Het is ondertussen al laat in de middag dus we gaan maar eens een hotel zoeken. We vinden het Best Western Vicksburg Inn en nemen hier een kamer, beneden, groot en heel schoon, helemaal goed. Even een beetje opgefrist en toen zijn we naar de Mississippi-river toe gereden. We hadden gezien dat hier een aantal grote radarboten lagen die nu dienst doen als casino. We zijn bij het Ameristar Casino naar binnen gegaan en hebben na een beetje gokken, lekker een cheeseburger with fries gegeten. Willem had zowaar nog winst ook, meer geluk dan ik!! Ondanks het tijdverlies door de lekke band, hebben we toch nog veel gedaan en gezien vandaag!!

Dag 12: Memphis - Greenville

Leland
Leland, Mississippi heeft zichzelf uitgeroepen tot "Birthplace of the Frog and Home of the Blues". Toen poppenmaker en producer Jim Henson (geboren op 24 september 1936) in de jaren vijftig van de vorige eeuw, samen met zijn vriend Kermit Scott in Leland Mississippi aan de beek bij hun school naar de kikkers luisterden, hadden zij er op dat moment wellicht geen idee van hoe Jim's creatie 'Kermit, de kikker' de wereld zou veroveren. Later werd Kermit Scott een beroemd professor en Jim Henson besloot z'n kikkercreatie naar zijn vriend te noemen. Kermit maakte zingend zijn debuut in 1957 in The Tonight Show .... meteen de start van een ongeziene succesformule en wereldrage .... de Muppets!

In Leland kun je een tentoonstelling bezoeken die volledig is gewijd aan deze groene kikkervriend en al zijn kornuiten. Verder is een bezoek aan het Highway 61 Blues Museum, waar je het echte "Blues"-gevoel kunt ervaren, een mogelijkheid.

Verslag:

Vanmorgen bijtijds weer op pad, eerst de gebruikelijke dingen, ontbijten, tanken en ijs en water halen! Na een klein uurtje zijn we in Mississippi. We rijden richting Tunica over Highway 61, de Blues Highway. We verbazen ons onderweg over de enorme reclameborden met daarop reclame over casino’s. Net voor Tunica zien we een heel leuk oud gebouw, bleek een oud treindepot geweest te zijn, maar deed nu dienst als Visitor Center. Hier even naar binnen gegaan en toen kregen we gelijk allerlei folders over de casino’s hier in Tunica. We zijn toen toch wel nieuwsgierig geworden en maar even gaan kijken. Nou, enorme hotels met gigantische casino’s! We zijn er één even ingegaan maar deed niet onder voor Las Vegas!

In Cleveland zijn we even naar de Walmart geweest. Toen we ergens onderweg bij een rivier aan het kijken waren, kreeg ik van een houten leuning een splinter in mijn duim. Geen pincet bij ons dus maar even kopen! Vroeg in de middag waren we in Leland en hier hebben we eerst een klein “Highway 61 Blues Museum" bekeken. De man vroeg ons waar we vandaan kwamen en toen hij het hoorde, keek hij heel verbaast en vond het geweldig dat we hier naar binnen waren gekomen. We moesten het gastenboek echt tekenen want anders geloofde de ‘city council’ niet dat we hier echt waren geweest, grappig!

Leland is de geboorteplaats van Kermit de kikker, de schepper was Jim Henson. We zijn dus ook naar Jim Henson’s Delta Boyhood, home of Kermit de Frog, een klein museum, geweest. We kregen van de vrouw die hier de beheerder was, hele verhalen over hoe alles ontstaan is en over de familie van Jim. Aantal foto’s gemaakt van de allereerste Kermit die handgemaakt was door Jim en met een hele grote Kermit op de foto! En toen op zoek gegaan naar een hotel, we hadden het wel gehad vandaag! We hebben een hotel gevonden in Greenville, ca. 7 mijl verderop. Even spullen op de kamer gegooid en toen gaan kijken waar we kunnen eten.

Nou, en dat is een verhaal apart! We zagen in een folder van Greenville een restaurant staan, Doe’s Eat Place. Dit was een ‘must visit place’ waar je de lekkerste steak uit de hele USA kon eten. Toen we er naar toe reden, kwamen we door buurten dat we dachten, wat en afbraakzooi! Aangekomen bij het restaurant, hebben we ook getwijfeld want het zag er niet uit! Maar onze nieuwsgierigheid won toch gelukkig! Als je binnen komt, kom je gelijk in een ruimte waar ze vlees grillen, dan moet je door de keuken en alles is heel krap en kom je bij een paar tafeltjes. Het zag er echt niet uit en toen wij kwamen waren er nog niet veel mensen. De zaak stroomde echter steeds meer vol, niet te geloven hoeveel mensen er binnen kwamen. Er bleken allerlei ruimtes (hokjes) te zijn waar je kon eten. We zagen later buiten dat een politieagent het verkeer aan het regelen was, zo druk was het.

Maar…….een geweldige steak dat we te eten kregen, de lekkerste die we ooit gegeten hebben, echt supermals! Toen we gingen afrekenen vielen we bijna stijl achterover van de prijs, hadden we niet verwacht in een zaak als dit, erg duur maar goed, uitmuntend en een hele aparte ervaring rijker! Toen we later op internet keken, zagen we dat dit restaurant in de top 10 staat van ’s werelds beste steak houses!! Volgens ons zou echter de smaakpolitie en iedere recensent dit restaurant afkeuren qua interieur en exterieur, maar niet qua eten!

Highway 61 is niet echt spannend om te rijden als je er nergens afgaat. Voor de plaatsen moet je bijna overal zijwegen in maar dan zie je soms wel leuke dingen. Morgen gaan we eerst verder langs de Mississippi River naar Vicksburg voor zover we het redden qua tijd en anders pakken we de 61 wel weer.